Monthly Archives: June 2008

Η νέα μόδα στα κομποσκοίνια

Τελικά…

Οι σπανιόλοι και οι λατινοαμερικάνοι δεν μας βάζουν τα γυαλιά μόνο στο ποδόσφαιρο…

Μπλάνκο

Κομποσκοίνι με φωτογραφίες αγίων!

Πολλά χρόνια μπροστά.

Φανταστείτε αντίστοιχο που βάζεις φωτογραφίες συγγενών & φίλων σου…
Φρέντος // 18:08

Συμπεράσματα από το EURO (Φρέντος της Κυριακής)

Μερικές σκέψεις για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 2008

-Μπορεί η Ελλάδα να μην έμαθε από το EURO 2004, oι άλλες χώρες όμως έμαθαν και έμαθαν πολλά.

-Πολλές εθνικές ομάδες, ίσως πρώτη φορά τόσες πολλές, κατέβηκαν στο γήπεδο για ν’ αγωνιστούν με τη λογική που μας έκανε ν’ αγαπήσουμε το ποδόσφαιρο: “Αν ο αντίπαλος μου βάλει 2 γκολ, κανένα πρόβλημα. Εγώ θα του βάλω 3“.

-Άλλες δυο ανατροπές να έκανε ακόμα η Τουρκία και το κλασσικό ρητό του EURO (“To EURO είναι μια διοργάνωση… μπλαμπλα… το κερδίζουν οι Γερμανοί“) θα αποκτούσε για αδερφάκι το: “Στο EURO γίνονται αγώνες ποδοσφαίρου που δεν λήγουν άμα δεν προκριθεί η Τουρκία“.

-Κανένας υποστηρικτής της Εθνικής Ελλάδας δεν στεναχωρέθηκε που αποκλειστήκαμε τόσο άδοξα. Στεναχωρεθήκαμε που αποκλειστήκαμε τόσο άτολμα.

-Ο αποκλεισμός της Εθνικής μας ήταν η αφορμή για την οποία ζούσαν και ανέπνεαν όσοι πικράθηκαν για την εμπαθή αστοχία, υπό το ψεύτικο πρίσμα του “εγώ είμαι ρεαλιστής”, του 2004. Δεν αναφερόμαστε, φυσικά, μόνο σε ξένους αλλά και σε ντόπιους.

-Από την άλλη πλευρά, ο αποκλεισμός της Εθνικής μας ήταν η αφορμή να διαπιστώσει ο πολύς κόσμος ότι οι “αυτοκράτορες” που φτιάχτηκαν στην πλάτη της είναι τελικά “γυμνοί”, όπως στο παραμύθι.

-Η διοργάνωση των Αυστριακών & των Ελβετών γύρισε το θεσμό πολλά χρόνια πίσω. Από τις λίγες φορές που το κλισέ “η γιορτή του ποδοσφαίρου” μας έλειψε.

-Το ίδιο μας έλειψαν και οι Άγγλοι/Αγγλίδες φίλαθλοι.

-Επιβεβαιώθηκαν δυο από τα πράγματα που βλέπουμε σε κάθε EURO. Πρώτον, οι ομάδες που έπαιξαν διαστημικό ποδόσφαιρο νωρίς, αποκλείστηκαν το ίδιο νωρίς. Δεύτερον, ξεπήδησε και πάλι ποδοσφαιριστής που αγνοούσε όλη η ποδοσφαιρική Ευρώπη: Αντρέι Αρσάβιν (και μην πει κανείς “Εγώ τον ήξερα” γιατί είναι 27 ετών και η “ποδοσφαιρικά ανεπτυγμένη” Ευρώπη ακόμα τον έχει να παίζει στην Πετρούπολη. Αυτήν της Ρωσίας, όχι τη δικιά μας)

Έχουμε κι άλλα 3-4 να γράψουμε αλλά θα προτιμούσαμε να το κάνουμε ανάμεσα από τα δικά σας συμπεράσματα από το EURO 2008 που ολοκληρώθηκε.

Λιβ ε κόμεντ.

Eπίσης, λιβ εν λετ ντάι. Και Λιβ Τάιλερ.
Φρέντος // 20:33

Βόλτα με τ’ αμάξι (Fotofreddos)

Ξυπνάτε μωρέ.

Βάλτε λίγο ενέργεια.

Σάββατο είναι μωρέ.

Σάββατο = Fotofreddos.

Ελάτε.

Πάμε μια βόλτα με τ’ αμάξι.

Ελάτε και θα σας φερθούμε εντάξει.

Θα είναι μαζί μας ένα σωρό άτομα.

1. Ο μοναχογιός

Monahopaidi

2. Ο Τόλης (aka Κόκκινη Φωτιά)

Red Fire

3. Ο Ανέστης

Anestis

(ποτέ δεν ξέρεις)

4. Ο Καρράς

Karras

5. Aδέλφια σε σωστή υλικία

Ylikia

(bonus fotofreddos)

και αν μαζευτούμε πολλοί, τόσοι που να μη χωράμε σε ταξί, μην ανησυχείτε, υπάρχει λύση:

Fortotaxi

Φορτώστε!

Και φύγαμε…
Φρέντος // 14:19

Valverde Fun Club

Ας αλαφρύνουμε λίγο.

Πάμε old school.

Πάμε πίσω στις ρίζες.

Πάμε πίσω σ’ αυτά που αγαπούν οι φαν.

Φαν όπως, ας πούμε, αυτοί του Ερνέστο Βαλβέρδε, ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα. Η προπόνηση του Ολυμπιακού ξεκινούσε στις 19:30 και το αεροπλάνο του Ερνέστο προσγειωνόταν στις 16:00 στο Ελ.Βενιζέλος. Δεν έβλεπε την ώρα και τη στιγμή να έρθει και να εργαστεί στα μέρη μας!

Υπόθεση εργασίας:

Αν προσγειώνεται το αεροπλάνο στις 16:00, θες και μια ώρα για τις αποσκευές, θες άλλη μια ώρα για να πας από το αεροδρόμιο στου Ρέντη, δηλαδή αν ΟΛΑ πάνε κατ’ ευχήν φτάνεις μια-μιάμιση  ώρα πριν την έναρξη της προετοιμασίας της ομάδας σου. Με άλλα λόγια, μια μικρή καθυστερησούλα να υπήρχε στην πτήση και η πρώτη προπόνηση της χρονιάς θα γινόταν υπό τις οδηγίες του πραγματικού προπονητή (11 πρωταθλήματα τα τελευταία 12 χρόνια κλπ) (χοχοχο) (χεχεχε).

Όπως και νά ‘χει, έξω από την αίθουσα αφίξεων υπήρχαν τέσσερις εξωτικές καλονές που περίμεναν πως και πως την άφιξη του Βαλβέρδε.

Πέραν, όμως, από τις τέσσερις εξωτικές καλλονές υπήρχαν και αυτές:

Valverde fans

Δεκτόν, δεν θα τις έλεγες καλλονές.

Εξωτικές, όμως, θα τις έλεγες. Ίσως και ξωτικά. Ίσως και “Εξω-από-δω”.

Κάπως θα τις έλεγες πάντως. Ιδίως αν παρατηρούσες τις εκδηλώσεις λατρείας τους, καρδούλες, όνομα στα χέρια, χαμόγελα (πώς;), νάζια (ναυτία), γλύκες (επειγόντως δραμαμίνη) και τσαχπινιές (χάθηκε το φως).

Υπάρχει φυσικά και επεξήγηση για το λουκ και τις πράξεις των συγκεκριμένων (ΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!)ξωτικών κοριτσιών (μάλλον).

Πρώτον, υπάρχει επεξήγηση για τις πράξεις:

Valverde Fans

Παιδί-κουμπί!

Δεύτερον, υπάρχει επεξήγηση για το εύπορο λουκ γενικότερα:

Valverde fans

Παιδί-McNugget.

Ανοίγει παρένθεση. ΑΧΑΧΧΑΧΑΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΧΑ. Κλείνει η… ΑΧΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΟΥΥΥΥΥΥΥΥΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ. ΟΚ. Τώρα κλείνει η παρένθεση.

Ελπίζουμε να προσέξατε ότι η λαβή στα nuggets κοτόπουλου είναι πιο σφιχτή και από το βράχο που κράταγε το Εξκάλιμπερ. Κάποιοι γέροντες διηγούνται ότι πριν από πολλά πολλά χρόνια είχαν δει κάποιον να επιχειρεί να χαλαρώσει αυτή τη λαβή. Δεν ξαναμάθαμε τίποτα από τότε. Ο μύθος λέει ότι για να λυθεί η λαβή από το “6άρι” θα πρέπει ο ιππότης να κραδαίνει “12άρι”.

(Το χιούμορ με κακίες που οι άλλοι δεν πρόκειται ποτέ να μάθουν είναι λίγο “τζάμπα-μάγκας”. Είναι όμως και ΤΟΣΟ ηδονικό… )

Ντεσού της ιστορίας: Ο Βαλβέρδε άργησε να εμφανιστεί (επειδή είχαν χαθεί οι βαλίτσες) και τα κορίτσια έφυγαν άπραγα.

ΧΑ. ΧΑ. ΧΑ. ΧΑ. ΧΑ. ΧΑ!

Φρέντος // 15:15

Παρέμβαση

Ήσασταν καλοί.

Έχει κι άλλο κείμενο.

Η θεματολογία του είναι…

Ωπ! Διακοπή. Αυτή τη στιγμή έπεσε το καρότο από τη μύτη ενός χιονάνθρωπου στη Νορβηγία κι έτσι δεν μεταδίδεται ο Φρέντος. Μας συγχωρείτε. Δεν ευθύνεται ο Φρέντος γι’ αυτό μιας και πληροφορούμαστε ότι συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη το ίδιο. Παρακαλούμε κάντε υπομονή.

Επανήλθαμε.

Σήμερα είναι Παγκόσμια Ημέρα κατά των ναρκωτικών.

Το ότι ως χώρα πάσχουμε στην πρόληψη δεν είναι κάτι νέο. Στην Ελλάδα άλλωστε, το συγκεκριμένο θέμα ανήκει στην κατηγορία “το βάζω κάτω από το χαλί, υποκρίνομαι πως δεν υπάρχει και ασχολούμαι μόνο όταν κάποιος άλλος σηκώσει κατα λάθος το χαλί και ανακαλύψει πόσος πόνος είναι στιβαγμένος από κάτω“. Μεγάλη κατηγορία, μεγάλος καημός.

Κι όμως. Υπάρχει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι αυτού που όλοι αποκαλούμε κοινωνικός μας περίγυρος το οποίο κομμάτι ματώνει υπό το ζυγό της εξάρτησης κάποιου αγαπητού του μέλος στα ναρκωτικά.

Η απεξάρτηση είναι αγώνας και γι’ αυτό τον αγώνα ματώνουν όλοι.

Μπροστά, όμως, στον αγώνα που έχει μπροστά του ο χρήστης, δεν είναι τίποτα. Διότι ο χρήστης επιθυμεί όσο τίποτ’ άλλο να απεξαρτηθεί και ταυτόχρονα να εξαρτηθεί περισσότερο.

Ωχ! Διακοπή και πάλι. Πληροφορούμαστε ότι εξαιτίας μιας μασημένης τσίχλας που πάτησε ο τεχνικός του βαν, δεν μεταδίδεται ο Φρέντος. Μας συγχωρείτε. Δεν ευθύνεται ο Φρέντος γι’ αυτό καθώς πληροφορούμαστε ότι το ίδιο συμβαίνει όχι μόνο σ’ όλη την Ευρώπη αλλά ΚΑΙ στην Αμερική. Δεν έχει σημασία που στην Αμερική δεν μας διαβάζαν ούτως ή άλλως. Και να ήθελαν δεν θα μπορούσαν. Παρακαλούμε κάντε υπομονή.

Ο αγώνας που έχει μπροστά του ο χρήστης είναι ο πιο μεγάλος μαραθώνιος με έπαθλο το δικαίωμα στην καθημερινότητα.

Η οικογένειά του είναι δίπλα του. Μαζί με τον χρήστη, προσπαθεί ν’ απεξαρτηθεί και η οικογένειά του. Να αποβάλλει από τη λειτουργία της όλα αυτά τα στοιχεία που οδήγησαν ένα μέρος της να εξαρτηθεί σε ναρκωτικές ουσίες.

Ότι και να γίνει όμως, όποιοι και να μαζευτούν, στο τέλος της ημέρας (και στην αρχή της νύχτας) ο χρήστης είναι μόνος, ολομόναχος, ανάμεσα σε ομοίους. Η απεξάρτηση βασίζεται στην αυτοβοήθεια και στην κοινότητα. Στην κοινότητα, γιατί συμβιώνουν άνθρωποι με κοινά προβλήματα και κοινούς στόχους. Στην αυτοβοήθεια, γιατί κάθε μέλος της κοινότητας καταβάλει την απαραίτητη προσπάθεια, με την στήριξη των άλλων, για να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του και να βγει από το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται.

Όχι κάθε μέρα και κάθε νύχτα. Κάθε δευτερόλεπτο και κάθε νανοδευτερόλεπτο, ο χρήστης βγάζει χιλιοστό προς χιλιοστό όλο το φαρμάκι που έσταξε μέσα του. Δίχως φαρμακευτικές ουσίες ή υποκατάστατα. Δίχως κοινωνική διάκριση στο δικαίωμα της προσπάθειας. Με αγώνα. Αγώνα δρόμου και ο δρόμος ανοίγει μπροστά σε όλους, η απόσταση είναι τεράστια και ο τερματισμός δεν σταματά ποτέ.

Αμάν! Διακοπή και πάλι. Χάσαμε και τον ήχο και την εικόνα από τη μετάδοση του Φρέντου. Μας ενημερώνουν ότι το πρόβλημα προκύπτει από τη λαιμαργία του υπεύθυνου ροής προγράμματος που έφαγε τη σαλάτα του Σεφ και τον πλάκωσε στο ξύλο ο -νηστικός πλέον- Σεφ. Άρα δεν ευθύνεται ο Φρέντος γι’ αυτό άλλωστε την ίδια ακριβώς αδυναμία μετάδοσης έχει και η Ευρώπη και η Αμερική και η Νέα Ζηλανδία όπου τα αρνάκια βοσκούν αμέριμνα τώρα που πέρασε το Πάσχα.

Η προσέλευση στο πρόγραμμα της “Παρέμβασης” είναι εθελοντική, γιατί είναι απαραίτητη η απόφαση του χρήστη για την επιτυχή έκβαση της θεραπείας. Να το πούμε πιο απλά; Κλειδιά και κλειδαριές δεν υπάρχουν. Όποτε θέλει σηκώνεται και φεύγει. Αν θέλει μένει. Αν μείνει, προσπαθεί να ξαναγεννηθεί. Ειλικρινά. Επιστρέφει πίσω τότε που ήταν παιδί για να επανεκκινήσει τη διαδικασία . Έτσι γίνεται. Στην αρχή έχει λίγα δικαιώματα. Όλη μέρα κάνει δουλειές για να μη παραστρατήσει το μυαλό του. Κοιμάται αυστηρά συγκεκριμένες ώρες. Ξυπνάει και φροντίζει για το πρωινό των υπολοίπων που φροντίζουν με τη σειρά τους για κάτι άλλο. Πλύσιμο ρούχων, καθαριότητες χώρων, επισκευή ζημιών, κατασκευές, σκάλισμα της γης, προσπάθεια, ιδρώτας και κούραση. Πολύ κούραση. Να μη σε αφήνει να σκεφτείς τίποτ’ άλλο εκτός από αυτήν. Να μάθει, ξανά από την αρχή, στο μυαλό σου να πειθαρχεί. Να μάθει ο εαυτός σου ότι δεν είναι τόσο άβουλος όσο τον παρουσιάζεις και σιγά σιγά να σταθεί στα γόνατα και μετά στα πόδια του. Να αποκτήσει το δικαίωμα στο επισκεπτήριο, μετά από πολύ κόπο και πολλές δοκιμασίες, μέσα σ’ αυτή τη δοκιμαζόμενη ομάδα. Να κερδίσει το δικαίωμα της ελεγχόμενης εξόδου. Να διοργανώσει, να παιδευτεί, να νιώσει ξανά το βάρος της ευθύνης και να το αντέξει. Κατόπιν να φύγει από εκεί. Να φύγει μέρα και από την κανονική πόρτα. Με την ελπίδα αυτών που μένουν πίσω ότι είναι οι επόμενοι. Λίγοι απομένουν αλλά είναι οι επόμενοι.

Και μετά…

Και μετά δεν τελείωσε.

Η κοινωνία είναι απίστευτα σκληρή για όποιον βρίσκεται έξω από το χορό της. Ο εξαρτημένος πρέπει να μάθει πως είναι να ανήκει σ’ ένα αδίστακτο κοινωνικό σύνολο. Να γίνει μέλος μιας ακόμα μεγαλύτερης ομάδας. Να σταθεί στα πόδια του δεν αρκεί, πρέπει και να περπατήσει την ώρα που του βάζουν τρικλοποδιές. Να εργαστεί, ν’ αποκτήσει ίσες υποχρεώσεις με τους υπόλοιπους και να τα καταφέρει ίδια, που γι’ αυτόν είναι καλύτερα, μ’ αυτούς.

Και να τα κάνει όλα αυτά δίχως καμία διακοπή.

Μήπως και μπορέσει να χορέψει τόσο πολύ πάνω στη “φωτιά” ώστε μέχρι και ο Ματ να σταματήσει για να τον καμαρώσει.

(Η δύναμη για απεξάρτηση από ναρκωτικές ουσίες δεν είναι φιλανθρωπική γκλαμουριά να τη θυμόμαστε όποτε μας πουν τα ημερολόγια. Η δύναμη για απεξάρτηση από ναρκωτικές ουσίες είναι βασικό ανθρώπινο ένστικτο για να το θυμόμαστε όποτε μας πουν ότι το έχουν ανάγκη)

Αγώνας δρόμου όπου ο τερματισμός δεν σταματά ποτέ.
Φρέντος // 20:07

Πού στο καλό είναι ο Ματ; (Where the hell is Matt?)

Έβρεξε φωτιά στη στράτα μας μετά το χθεσινό κείμενο.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να “επιστρέψεις” από τέτοια ψυχική βύθιση, αυτήν που προκαλούν στον καθένα μας εγκλήματα όπως οι απανταχού φωτιές και πυρκαγιές.

Θέλεις κάτι πραγματικά μοναδικό.

Κάτι πραγματικά  δ υ ν α τ ό.

Κάτι που θα σε “ντοπάρει” τόσο πολύ που θα νιώθεις έτοιμος να περπατήσεις πάνω στη φωτιά.

Να περπατήσεις; Λίγο είναι. ΝΑ ΧΟΡΕΨΕΙΣ πάνω στη φωτιά.

Δεν είναι ανάγκη μόλις να έχει βγει.

Δεν είναι καν ανάγκη να το βλέπεις για πρώτη φορά.

Αν και, μεταξύ μας, εφόσον το βλέπεις για πρώτη φορά, θα νιώσεις ευλογημένος.

Παρένθεση. Στη σκηνή του American Beauty με τη σακούλα, το μαγικό άρχισε μόνο όταν εμείς οι θεατές ξεπεράσαμε την αρχική δυσπιστία απέναντι σε μια σακούλα που τη μετακινεί ο αέρας. Κλείνει η παρένθεση.

Για το βίντεο που ακολουθεί να μην έχετε δυσπιστία.

Ελευθερώστε τα επόμενα τεσσεράμιση λεπτά, “ανοίξτε” και αφεθείτε με το πάτημα του play:




(Πληροφορίες για το Που στο καλό είναι ο Ματ; & πληροφορίες για το τραγούδι Praan από Garry Schyman. Όχι ότι σας ενδιαφέρουν. Δεν έρχεστε εδώ για τα βίντεο... )

Να είστε καλοί. Αν είστε, θα έχει κι άλλο κείμενο σήμερα. Δείτε το βίντεο. Να είστε καλοί.
Φρέντος // 15:17

Το φλογοβόλο

Φωτιά είναι τον τελευταίο καιρό τα σχόλιά σας.

Λες και κάθεστε σε αναμμένα κάρβουνα.

Φωτιά και λαύρα.

Μπαίνετε σε λεκτικές διαμάχες και αμέσως ξερνάτε φλόγες.

Βλέπετε φωτιά; Ρίχνετε λάδι.

Πυρ κατά βούληση!

Δεν κάηκε δα κι ο κόσμος να δώσετε τόπο στην οργή.

Δε χάθηκε το σύμπαν αν τηρήσετε το “μην ανάβεις φωτιά που δε μπορείς να σβήσεις”.

Όχι τίποτ’ άλλο αλλά μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά.

Πάνε δηλαδή να ξεπεταχτούν 2-3 φλόγες διαλόγου κι εσείς αμέσως να τις θεριέψετε.

Φωτιά στα μπατζάκια όποιου τολμήσει να διαφωνήσει.

Η στήλη βέβαια είναι μαζί σας και θα είναι μέσα από φωτιά και θάλασσα.

Το ξέρουμε άλλωστε καλά: Δεν υπάρχει καπνός δίχως φωτιά.

Η στήλη όμως ήταν ανέκαθεν πυρασφαλής.

Περπατούσαμε και περπατάμε πάνω σ’ αναμμένα κάρβουνα δίχως φόβο, μόνο με πίστη.

Δεν παίζουμε με τη φλόγα, τη σεβόμαστε.

Διότι ξέρουμε ότι με προσκλήσεις στυλ “Φωτιά, φωτιά, έλα απόψε να καούμε” κανείς δε βγαίνει κερδισμένος.

Γνωρίζουμε από πρώτο χέρι ότι η πυρκαγιά είναι καλός υπάλληλος αλλά κακό αφεντικό.

Γι’ αυτό και η μόνη που αναγνωρίζουμε είναι η πυρ-Καγιά (Βίκυ).

Δίχως ν’ αμελούμε το “πυρ, γυνή και θάλασσα”.

Και δε λησμονούμε ποτέ, μα ποτέ, μα ποτέ, μα ποτέ, δυο πράγματα:

Πρώτον, η φωτιά δε γεννάει φωτιά. Η φωτιά γεννάει στάχτη.

Δεύτερον, τις σχέσεις τις κρίνει ο καιρός όπως το χρυσάφι το κρίνει η φωτιά.

(το σημερινό φλογοβόλο κείμενο γράφτηκε με τα εξής υλικά: Άφθονη δόση μίσους για τους εμπρηστές, γενναία δόση αυτοκριτικής πάνω στα σχόλια που αφήνετε, χρονοβόρα δόση έρευνας γύρω από γνωμικά/παροιμίες με θέμα τη φωτιά, πλούσια δόση ύφανσης σε κατανοητή ιστορία και, τέλος, με απύθμενη διάθεση να βρούμε λίγο λευκό μέσα σε τόσο μαύρο. Ακολουθεί η ολοκλήρωση, μέσω αποφώνησης, του κειμένου με ένα στίχο που κουβαλάμε καιρό ως στάση ζωής)

Κανένας σήμερα δεν είναι μακριά από την πυρκαγιά” (Γιάννης Ρίτσος)
Φρέντος // 19:46

Σκυλίσια η ζωή του φαντάρου (γουφ)

Όταν απολύεται ο Χάρης Σιανίδης (who?) από τα Ελληνικά Στρατά, είναι αρκετός λόγος για να κάνει guest εμφάνιση ο Φρέντος στο Nitro Radio.

Αυτό ως ενημέρωση προς όσους αναρωτήθηκαν ακούγοντας μια γνωστή φωνή στο ραδιόφωνο και κατόπιν εξεπλάγησαν ακούγοντας τη φωνή του Φρέντου.

Έπρεπε και κάναμε παρέμβαση.

Διότι η ζωή στο στρατό είναι δύσκολη.

Η ζωή στο στρατό έχει κακουχίες, έχει αντιξοότητες, έχει κακοπέραση, έχει σκληρή εκπαίδευση, έχει ασκήσεις, έχει γυμνάσια.

Κι εσείς όμως μην κάθεστε.

Συμπαρασταθείτε.

Θέσεις για κάμψεις ΛΑ ΒΑ ΤΕ:




Η ζωή στο στρατό είναι... σκυλίσια.

(Θα το διηγούνται για πάντα)
Φρέντος // 18:44

Τσιάο, γκουντμπάι, ορεβουάρ

Κοιτάξτε να δείτε ένα αστείο.

Εδώ. Εδώ. ΕΔΩ!

Κοιτάξτε να δείτε ΕΔΩ ένα αστείο.

Στις τέσσερις καλύτερες ομάδες του EURO 2008 έχουν περάσει οι εξής άσχετοι:

1. Η ομάδα που τερμάτισε δεύτερη πίσω από την Ελλάδα στα προκριματικά (Τουρκία)

2. Η ομάδα που τερμάτισε πρώτη στον “εύκολο” όμιλο της Ελλάδας (Ισπανία)

3. Η ομάδα που τερμάτισε δεύτερη στον “εύκολο” όμιλο της Ελλάδας (Ρωσία)

4. Η ομάδα που εξαιτίας της είπε ο Γκάρι Λίνεκερ (και από τότε αναπαράγουν σε κάθε, μα σε ΚΑΘΕ, αφορμή οι Έλληνες δημοσιογράφοι, κάτι σαν το “ο πιο μεγάλος αγώνας. Μέχρι τον επόμενο… ” του Γκάλη) το απίθανο: “Το EURO είναι μια διοργάνωση που παίρνουν μέρος 11 χώρες και στο τέλος κερδίζουν αυτοί” (Γερμανία)

Ε αν είναι ποτέ δυνατόν.

Τσκ τσκ τσκ.

Ρε κάτι πράματα που γίνονται στο ποδόσφαιρο.

Καλά που υπάρχουν και οι Δάσκαλοι να μας τα επισημαίνουν.

Γίνονται τέτοια; Γίνονται.

Απαπαπαπά. Ρε σεις. (σ.σ.: υπάρχει κρυμμένη λέξη)

Εντωμεταξύ δεν ξέρουμε αν το καταλάβατε αλλά το χθεσινό Ιταλία-Ισπανία ήταν η επιτομή του ποδοσφαίρου διαίτης.

Βεβαίως.

Όπως υπάρχει και το “χορταστικό ποδόσφαιρο”, έτσι υπάρχει και το “ποδόσφαιρο διαίτης”.

Το χθεσινό ήταν η επιτομή του ποδοσφαίρου διαίτης.

Να τρώει η μάνα και το παιδί να μη θέλει.

Αν έκανες κάτι άλλο και απλά άκουγες, το κεφάλι σου θα πιάστηκε από το πόση ώρα ήταν στραμμένο προς μια κατεύθυνση και δη την αντίθετη της τηλεόρασης. Eκτός και αν είσαι ο Παντελής.

Διότι υπάρχουν ένδοξες βραδιές στο ποδόσφαιρο. Θα ακούσετε πολύ κόσμο να λέει “Υποστηρίζω την Εθνική Βραζιλίας από τότε που είδα την απίθανη ομάδα του ’82” ή “Έγινα Γαλλία εξαιτίας του Ζιντάν“.

Η χθεσινή, όμως, δεν ήταν τέτοια.

Κι αυτό διότι η Ιταλία είναι η πρώτη (η Αγγλία είναι η δεύτερη) ομάδα που έχει κατορθώσει το αντίθετο. Έχει κατορθώσει να κάνει τον κόσμο να λέει “Αντιπάθησα την Ιταλία από τότε που είδα την απεχθή ομάδα του ’90” ή “Έγινα αντι-Ιταλία αλλά δεν θυμάμαι γιατί. ΜΕ ΕΙΧΕ ΠΑΡΕΙ Ο ΥΠΝΟΣ!“. Γι’ αυτό και δεν θ’ ακούσετε ποτέ (εκτός και αν είναι ο Παντελής) να παίρνει κάποιος το μέρος της και να λέει “Ναι αλλά μονίμως τη σφάζουν οι διαιτητές ρε ‘σεις. Τραβάνε πολλά οι κακόμοιροι“.

Ομολογήστε το.

Ποιός δεν ευχήθηκε, βλέποντας τους Ιταλούς να προηγούνται 2-0 της Γαλλίας και να εξασφαλίζουν τη νίκη, να κάνει την ανατροπή η Ρουμανία και να χάσουν με απίθανο τσούξιμο την πρόκριση οι Σκουαντροχωρίστρες;

Ποιός δεν ευχήθηκε, βλέποντας το Ιταλία-Ισπανία να πηγαίνει “σβηστά” μέχρι τα πέναλτι, να φάνε γκολ από 3 γκέλες, 1 γλίστρημα και 2 μέτρα οφσάιντ οι Ιταλοί και μάλιστα να το φάνε 5′ πριν τη λήξη του Β’ ημιχρόνου της παράτασης. Όχι πάνω στη λήξη, οοοοόχι. Πέντε λεπτά ΠΡΙΝ τη λήξη ώστε να σπαρταράνε για κανά πεντάλεπτο μπας και γίνει τίποτα. Ποιός δεν θά ‘θελε να ισοφαρίσουν στο τελευταίο δευτερόλεπτο και ο διαιτητής να τους αφήσει πρώτα να πανηγυρίσουν και μετά να δώσει φάουλ στον τερματοφύλακα που -όπως θ’ αποδειχθεί- θα του έχει γίνει επειδή πάτησε τα κορδόνια του;

(τόσο σαδιστικό σενάριο που σχεδόν μας έπιασαν τα δάκρυα από τη χαρά)

Κλείνουμε με μια ευχή προς την Εθνική Ιταλίας την οποία, λόγω ευγένειας, θα κάνουμε στη γλώσσα τους: Ston agyristo!

Kai na mas grafete (oxi)
Φρέντος // 17:11

Dealer or no dealer? (Φρέντος της Κυριακής)

(μας πήρε λίγο αργά σήμερα)

Τις προάλλες είχαμε αστεία στιγμιότυπα από το τηλεπαιχνίδι “The price is right”.

Τα σημερινά είναι από το “Deal or no Deal”.

Ξεκινάμε με μοντέλα για να έχετε εδώ στραμμένη την προσοχή σας.

1. Τα μοντέλα χορεύουν (Soulja Boy)




Γενικά το συγκεκριμένο παιχνίδι έχει ένα "θέμα" με τους συγγενείς πρώτου βαθμού.

2. Η psycho (προφέρεται "σάικο") αδερφή




2. Η άγνωστη (προφέρεται "Ποιά είσ' εσύ;") αδερφή




(πόσο αστείο)

Ούτε η μάνα την κατάλαβε... (χαρά που θα έκανε)
Φρέντος // 10:00