Monthly Archives: February 2012

Η μέρα που είδα τους New York Knicks (στο MSG)

Νέα Υόρκη λοιπόν.

(ημέρα τρίτη και μισή)

Είχαμε μείνει στο σημείο που ξεκινούσε ο αγώνας των Knicks με αντίπαλο τους Hawks, λίγο μετά την παρουσίαση προϊόντων & τεχνολογίας από τη ΝΙΚΕ.


Previously on CSI NY Freddos:
Δεν είχα διαπίστευση για να μπω στο γήπεδο. Τελικά είχα. Μπήκα. Με πρόσβαση παντού. Και γκάφες. Πολλές γκάφες. Κι ένα “τσόκαρο” (ευγενέστατη αλλά αυτό έμεινε). Και τον αγώνα να ξεκινάει.
Ξεκινάει ο αγώνας!

Τα facebook status πήρανε φωτιά, τα tweets μου τα διαβάζαν δυνατά. Ήταν 05:00 η ώρα το πρωί και προσπαθούσαν να μείνουν ξύπνιοι.

Το πρώτο 10λεπτο κύλησε ομαλά. Μόλις έληξε ήρθε ένας τύπος και μου έδωσε ένα χαρτί με τα στατιστικά του 1ου 10λέπτου. Δεν έχω ξαναδιαβάσει τόσα πολλά. Βασικά, δεν είχα ξαναδιαβάσει τέτοια στατιστικά. Να πω την αλήθεια, δεν είχα ξαναδιαβάσει. ΜΑ ΠΟΙΟΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ 1ου ΔΕΚΑΛΕΠΤΟΥ ΣΤΟ 11ο ΛΕΠΤΟ; Όπως και νά ‘χει, μου είχα υποσχεθεί ότι “δεν θα έσπαγα χαρακτήρα” και θα κράταγα “ΤΟ ΥΦΟΣ” καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς οπότε συνέχισα.

Κοίταξα με ύφος τα στατιστικά.

Το πήγα κι ένα βήμα πιο πέρα εστιάζοντας με το δάχτυλο σε ένα σημείο και χαμογελώντας ενώ κουνούσα το κεφάλι πάνω κάτω πάνω κάτω πάνω κάτω, περίπου σαν να είχα “διαβάσει” 8 κινήσεις μπροστά τον Κασπάροβ σε μια παρτίδα σκάκι που γινόταν μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες DEEP BLUE της IBM που είχαν μαζευτεί για να μας θαυμάσουν. Γιατί ο Κασπάροβ κι εγώ είμαστε ΤΟΣΟ γαμάτοι όταν παίζουμε σκάκι που οι Deep Blue έρχονται να μας δουν και μαζί φέρνουν συγγενείς, τον Deep Blue II, τον III και τον Light Blue που τα έχει φτιάξει με την Royal Blue και περιμένουν από μέσα σε μέρα τη γέννηση της κορούλας τους, της Pink Blue.

(Μη ξεχνάτε, όλα αυτά γίνονται ΜΕ ΥΦΟΣ. Γι’ αυτό και οι ναπολεόντειες ατάκες μεγαλείου)

Στρίβω το κεφάλι δεξιά και βλέπω έναν τύπο να κάνει το ίδιο. Κοίταζε τα στατιστικά ΜΕ ΥΦΟΣ και χαμογελούσε. Ανταλλάξαμε χαμόγελα.

Του λέω “Πώς πάει φίλε; Γιατί χαμογελάς;”

Μου απαντάει “I’m sorry, I didn’t understand a word you said. Can you repeat please?”

Του λέω “Hey man. How come you are smiling?”

Μου απαντάει “Oh, I just noticed something in the statistics report and I think it’s the reason the Knicks are ahead. Why are you smiling?”

ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΚΛΕΨΕΙ ΤΗΝ (ΜΟΥΦΑ) ΑΠΑΝΤΗΣΗ! ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΕΓΩ! Και τώρα με ρωτούσα γιατί χαμογελούσα. Και δεν ήξερα τι να πω, μόλις είχα χάσει την ατάκα μου.

(γρήγορα – σκέψου κάτι γρήγορα)

“Oh, I’m smiling because the paper is still warm from the printer!”

 

[…]

 

Όχι από τις ευφυέστερες απαντήσεις της ζωής μου, το δέχομαι. Αλλά αυτή είπα και έπρεπε να τη στηρίξω (μη ξεχνάτε: ΜΕ ΥΦΟΣ).

“What do you mean?” μου είπε απορημένος

ΜΕ ΥΦΟΣ θείου που εξηγεί τα μυστικά του σεξ στις 27άρες φίλες ανιψούλας του που παντρεύεται, του λέω: “I mean, the Knicks have turned the statistics into an art. And they realised that the speed of delivery is a crucial part of it. That’s why they are bringing the report in so quickly. It is obviously an essential part of their long-term strategy towards sports”

(μια παράγραφος που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα)

“Yeah, man… erm… Obviously” μου απάντησε και επέστρεψε να βλέπει τον αγώνα.

Το 2ο 10λεπτο κύλησε πιο ήσυχα. Οι Knicks σκόραραν, ο κόσμος χειροκροτούσε, ο Lin σκόραρε, ο κόσμος λιποθυμούσε.

Ακολουθούν μερικά tweets μου που έγραψα όσο έβλεπα τον αγώνα.

Το σημερινό soundtrack για το ζέσταμα των Knicks επέλεξε ο Carmelo Anthony (Lil’ Wayne, Meek Mill, Future TJ) #fb twitpic.com/8newnu

— Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Φαντάσου να ζητούσαν από Έλληνες παίκτες να επιλέξουν 3 τραγούδια για ζέσταμα. ΕΠΙΚΗ ΙΔΕΑ! Θα πουλούσαμε και πανέρια λουλούδια… #fb — Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Έξαλλες οι μάνες των φιλοξενούμενων Hawks. Το κοινό των γηπεδούχων φωνάζει “Defense” αντί να τις βρίζει πατόκορφα! #Tsk_tsk #knicks #fb

— Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσω το @NBAHELLAS για το media pass (special order) instagr.am/p/HVEJETDxo_/ — Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Έχετε τίποτα ερωτήσεις για όταν δω τον Jeremy Lin στα αποδυτήρια; Έχω ήδη βάλει ringtone το “Dust in the Lin” για να σπάσει ο πάγος. #fb

— Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Κατ’ αρχάς θα του πω να έρθει Ελλάδα για να βάλει ο @stefanos_Rose τίτλο “ΕΠΙΑΣΕ LIN-ΜΑΝΙ Ο ΠΑΙΧΤΑΡΑΣ”. Άλλη ερώτηση για Lin; #linsanity #fb — Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Παρών στο γήπεδο ο Ντέιβιντ Ντακόβνι. Και ο Γούντι Άλεν! Πιο Νέα Υόρκη μόνο αν κάθεται πίσω μου ο Ντόναλντ Τραμπ. ΓΙΑ ΜΙΣΟ ΛΕΠΤΟ #fb #knicks

— Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Οι Knicks καθάρισαν το ματς & το κοινό ασχολείται με τον επόμενο αντίπαλο, τους Heat. Την ατμόσφαιρα δονούν τα χυδαία “Miami sucks!” #fb — Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Έχοντας διαφορά +15 πόντων, οι Knicks επιτίθενται και από τα μεγάφωνα ακούγεται συρτάκι dance για 10″. Έχασαν την επίθεση. #true_story #fb

— Freddos (@Freddos) February 23, 2012

 

Ναι. Εκεί ήταν όλοι αυτοί. Συν τον ηθόποιο που έπαιζε τον ΕΠΙΚΟ ρόλο “Πατέρας Τζωρτζ Κονστάνζα” στο Seinfeld. Δεν το tweetαρα για να μη ζηλέψετε. Διότι το να είναι παρόντες οι 2 πρώτοι, παλεύεται. Το να είναι και ο “Πατέρας Τζωρτζ Κονστάνζα” είναι χτύπημα κάτω από τη μέση σε μια χώρα που υποφέρει το τελευταίο διάστημα και που οι πολίτες της αγκομαχούν στην καθημερινότητα τους. Ας μην προκαλούμε.

Ημίχρονο.

Σηκώνομαι από τα δημοσιογραφικά και πάω μέσα στους διαδρόμους περιμετρικά της αρένας όπου μπορείς να προμηθευτείς φαγώσιμα και σουβενίρ.

Παραγγέλνω ένα -επιεικώς μέτριο- hot dog, με στέλνουν στην άλλη άκρη να βάλω κέτσαπ/μουστάρδα και αρχίζω να βολτάρω. Περπατούσα μέχρι που έκανα ολόκληρο τον κύκλο και ξαναβρέθηκα στην αρχή.

Πώς το κατάλαβα;

Απλό.

Με ρώτησε ένας σεκιουριτάς αν έχω χαθεί κι αν θέλω βοήθεια.

(ΜΕ ΥΦΟΣ) “Για να είμαι ειλικρινής, γράφω ένα άρθρο που περιλαμβάνει το συναίσθημα του ημιχρόνου και τον ενθουσιασμό που φέρνει στα αθλήματα, οπότε κάνω κύκλους. Είναι απαραίτητο”

“Α, ναι. Ναι. Καταλαβαίνω. ΟΚ, αν χρειάζεστε κάτι μου λέτε”

Ευχαρίστησα τον σεκιουριτά.

Πήγα πίσω στη δημοσιογραφική αίθουσα (εκεί που είχα κρεμάσει το παλτό μου σε μια κρεμάστρα). Ήταν γεμάτη κόσμο που έγραφε. Έκανα ότι παίρνω κάτι από τη μέσα τσέπη προσπαθώντας να σκοράρω πόντους στυλ “Α-χα! Αυτός πήρε κάτι από τη μέσα τσέπη του παλτού του που είχε ήδη βάλει σε κρεμάστρα από πριν. Πρέπει να είναι πάλιουρας στο Madison Square Garden. Βασικά, πρέπει να είναι φοβερός. Άραγε τί να πήρε από τη μέσα τσέπη; Βάζω στοίχημα πως είναι κάτι καταπληκτικό. Αχ, μακάρι κάποια στιγμή να του μοιάσω”.

Με αγνόησαν.

Βγήκα έξω.

Ήμουν ένα επίπεδο πιο κάτω (στο 4ο). Κάτι έδειχνε διαφορετικό αλλά δεν μπορούσα να το προσδιορίσω. Άρχισα να περπατάω (ας μη ξεχνάμε: ΜΕ ΥΦΟΣ).

Στα 5 μέτρα με σταματάει (μπαίνοντας ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ μπροστά μου) ένας σεκιουριτάς.

“Συγγνώμη κύριε – τί κάνετε εδώ;”

“Μα… έχω δημοσιογραφικό πάσο!” λέω τρομοκρατημένος σαν  να είχε μόλις συντριβεί ο πλανήτης μου. Που κατά κάποιον τρόπο… είχε. Τα φώτα είχαν χαμηλώσει. Ο κόσμος είχε πάψει να χαμογελάει και στεκόταν ακίνητος. Στο βάθος ακουγόταν ένα σατανικό γέλιο και είμαι σίγουρος πως άκουγα καζάνια με καυτό λάδι να σιγοβράζει μέσα τους.

Κοιτάω το πάσο (αγωνία), κοιτάω πιο προσεκτικά (ΑΓΩΝΙΑ) και τελικά καταλαβαίνω ότι είχε γυρίσει το πίσω μπρος κι έτσι εδώ και 10′ πέρναγα από πόρτες δείχνοντας τους τους όρους χρήσης που είχε η διαπίστευση στο πίσω μέρος.

Το γύρισα από την κανονική πλευρά.

Τα φώτα άναψαν. Ο κόσμος χαμογέλασε και άρχισε να περπατάει ευτυχισμένος. Στο βάθος ακουγόταν μουσική από λούνα παρκ και μυρωδιά φρεσκοψημένου ποπ κορν σκόρπισε στον αέρα.

“Περάστε, παρακαλώ. Κι ευχαριστώ – καλή συνέχεια”

Ήμασταν ΟΚ, ο περίπατος συνεχιζόταν.

Και πάλι όμως. Κάτι έδειχνε διαφορετικό αλλά δεν μπορούσα να το προσδιορίσω.

Συνέχισα να περπατάω. Μαγαζί με νάτσος στα δεξιά μου. Δίπλα του μαγαζί με μπύρες. Δίπλα του μαγαζί με ποτά που δεν είναι μπύρες και έχουν αλκοόλ για ενήλικες. Δίπλα του μαγαζί με muffins.

Μετά διάδρομος. Συνέχισα να περπατάω.

Μαγαζί με παγωτά. Μαγαζί με γιαούρτια. Μαγαζί με γιαούρτια και παγωτά. Μαγαζί με γιαούρτια παγωτά. Μαγαζί με μπέργκερς. Μαγαζί με τεράστια hot-dog και κάθε είδους σως. Μαγαζί με σούσι! Μαγαζί με μεξικάνικο.

ΤΙ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ; ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝ;

Άρχισα να κοιτάω τον κόσμο γύρω μου. Γυναίκες φτιαγμένες από τα πιο άγρια “best of” της φαντασίας μου (μας). Άντρες φτιαγμένοι από τα πιο συμπαθητικά αλλά από απόσταση “βρε για δες” της φαντασίας μου (σας).

Όμορφοι άνθρωποι. Όχι, δεν καταλάβατε. Ό μ ο ρ φ ο ι  άνθρωποι. Πρόσωπα, δόντια, μάτια, στήθια, μπούτια, κωλομέρια, σακάκια, πουκάμισα, ταγέρ, στήθια, κοστούμια, παπούτσια, ζώνες, ρολόγια, στήθια, όλα εξωπραγματικής ομορφιάς. Χωρίς υπερβολή.

Και τότε κατάλαβα.

Ήμουν στο επίπεδο/διάζωμα των ανθρώπων που το μόνο “πάμπλουτοι” στο οποίο ακούνε είναι όταν έχει ένα “Ζ” μπροστά και λέγεται “Ζάπλουτοι”.

(ή Ζορό)

Εντάξει, υπερβάλω – δεν ήταν ΖΑΠΛΟΥΤΟΙ, ήταν επιεικώς ευκατάστατοι. Ήταν όμως οι πιο όμορφοι άνθρωποι που έχω δει ποτέ σε τόσα λίγα τετραγωνικά.

Ξεκίνησε το 2ο ημίχρονο (όπως λέμε και εμείς οι βαθιά μπασκετικοί από κούνια).

Ο (όμορφος) κόσμος που είχε ξεμείνει, ξεκίνησε να πηγαίνει προς τους διαδρόμους που οδηγούσαν στις θύρες τους. Οι σεκιούριτι τους σταμάτησαν. Παιζόταν ο αγώνας και απαγορεύεται να μπαίνεις την ώρα που παίζεται ο αγώνας dear sir and dear little laedy (με προφορά). Πρέπει να περιμένεις κάποιο time-out ή γενικότερα κάποια διακοπή ώστε όταν μπεις να μην ενοχλήσεις αυτούς που βλέπουν.

(Εμ. Αν αντιμετωπίζεις κάτι σαν υπερθέαμα, το κάνεις σε όλες του τις πτυχές και σύντομα γίνεται υπερθέαμα. Έτσι πάνε αυτά)

Ο αγώνας από εκεί και πέρα κύλησε ομαλά. Τελείωσε το 3ο δεκάλεπτο, μας έφεραν τα στατιστικά του σε ζεστή κόλλα χαρτί, κοιταχτήκαμε με νόημα με τον διπλανό (που ΗΜΟΥΝ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ότι δεν είχε ιδέα και απλά είχε προλάβει να πει πρώτος τη μούφα απάντηση που είχα ετοιμάσει κι εγώ) και συνεχίσαμε να παρακολουθούμε.

Ο αγώνας τελείωσε. Ο Τζέρεμι Λιν έμεινε στο κέντρο του γηπέδου με τον κόσμο να τον αποθεώνει, όλες τις οθόνες του γηπέδου να τον δείχνουν και τη δημοσιογράφο να του κάνει ζωντανά ερωτήσεις που είχε μείνει για ν’ ακούσει ολόκληρο το γήπεδο. Κατόπιν έσβησαν τα φώτα και είχε φτάσει η ώρα για ατόφια, παραδοσιακή δημοσιογραφική δουλειά σε αγώνα ΝΒΑ.

Που σημαίνει ότι δεν είχα ιδέα τι είχε μετά το πρόγραμμα.

Οπότε έκανα το γνωστό πια κόλπο: Ακολούθησα (ΜΕ ΥΦΟΣ) μια ομάδα 3 μεγάλων σε ηλικία δημοσιογράφων. Όχι κολλητά ώστε να με καταλάβουν, όχι από απόσταση ώστε να νομίσουν οι σεκιουριτάδες ότι δεν είμαστε μαζί.

Ξαναπήγαμε στην αίθουσα που βρίσκονταν οι υπολογιστές. Πήγα να ελέγξω το παλτό μου και έκανα ότι επέστρεψα κάτι στη μέσα τσέπη ενώ μέσα μου φανταζόμουν ότι όλοι όσοι με παρακολουθούσαν έλεγαν “Α-ΧΑ! Τελικά ΕΙΝΑΙ σπουδαίος. Είναι σαν το σπίτι του, πρέπει να είναι ο πιο σπουδαίος αναλυτής του ΝΒΑ από κάποιο εξωτικό μέρος. Χμμμ – θα τον βλέπω συνεχώς, έχω ΜΟΝΟ να μάθω από ανθρώπους σαν κι αυτόν”.

Και μάλιστα με έβλεπαν τόσο καλά σκυμμένοι στις οθόνες τους που άμα τους παρατηρούσε κάποιος τρίτος δεν θα καταλάβαινε τίποτα. Τι διακριτικοί άνθρωποι.

Ξάφνου σηκώθηκαν 5 απ’ αυτούς και κατευθύνθηκαν προς ΚΑΠΟΥ! Ακολούθησα (ΜΕ ΥΦΟΣ).

Κατέβηκαν έναν όροφο και έστριψαν δεξιά. Ήταν η αίθουσα της συνέντευξης Τύπου. Μετά από 5 λεπτά εμφανίστηκε ο προπονητής των New York Knicks.

Ξεκίνησαν οι ερωτήσεις. Άμεσες και τεκμηριωμένες με την προσδοκία απάντησης που θα προσφέρει ουσία. Δίχως χρόνο για χάσιμο, δίχως χαζογελάκια όταν λεγόταν κάτι που ικανοποιούσε το φίλαθλο κοινό (κυρίως επειδή οι παρευρισκόμενοι δεν ήταν φίλαθλο κοινό, ήταν δημοσιογράφοι) (ΟΚ, πλην ενός), με σεβασμό εκατέρωθεν.

Η 4η ερώτηση ήταν η εξής: “Κόουτς, με τον αγώνα να έχει κριθεί επαναφέρατε τον Λιν στο παιχνίδι και τον αφήσατε αρκετή ώρα μέσα, μπορείτε να μας εξηγήσετε τη λογική πίσω από αυτή την κίνηση;”

“Κοιτάξτε να δείτε” αρχίζει την απάντηση ο κόουτς “Γύρισα στον πάγκο και είδα τον Λιν και είπε ‘ΘΕΕ ΜΟΥ – Ο ΤΖΕΡΕΜΙ ΛΙΝ!’… ”

[εκκωφαντική απουσία ήχου στο ακροατήριο. Δεν μίλησε κανείς, δεν κινήθηκε κανείς)

“Χεχε, πλάκα κάνω. Έκρινα πως ήθελα τους πόντους του Τζέρεμι και έκρινα πως πρέπει να έχει περισσότερα λεπτά ενόψει του αγώνα με τους Χιτ”

(άφθονο γέλιο διότι τους είχε ψαρώσει όλους)

Τελειώνει η συνέντευξη Τύπου με μια ερώτηση της δημοσιογράφου που έκανε τις συνεντεύξεις από το παρκέ κατά τη διάρκεια των τάιμ-άουτ (στις διασημότητες που καθόντουσαν εκεί) και μετά τη λήξη (στον Τζέρεμι Λιν). Μετά ο κόουτς έφυγε και πίσω του ακολούθησε η (εξαιρετικά καλοβαλμένη και καλοντυμένη) δημοσιογράφος. Μετά τους ακολούθησε άλλος ένας. Κι άλλος ένας. Κι άλλος ένας.

Εννοείται πως είχα αποφασίσει να γίνω ο επόμενος “κι άλλος ένας’.

Προχώρησα (ΜΕ ΥΦΟΣ) κι αποφεύγοντας οπτική επαφή.

Με ακολούθησε μια ασιάτισσα (με ύφος κι εκείνη – το γνωστό πλέον “ΥΦΟΣ”).

Κατέβηκα κάτι σκαλιά και βρήκα όσους προπορεύονταν να προχωράνε. κατεβήκαμε κι άλλα σκαλιά. Στρίψαμε δεξιά σ’ έναν διάδρομο, πήγαμε ευθεία, μετά στρίψαμε πάλι δεξιά και μετά ΑΠΟΤΟΜΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ! Κατεβήκαμε μερικά ακόμα σκαλιά, συνεχίσαμε όλο ευθεία και στο τέλος του διαδρόμου κάναμε δεξιά. Μετά κάναμε ξανά αριστερά.

Λίγο πριν βεβαιωθώ ότι με είχαν καταλάβει και μου έκαναν πλάκα κάνοντας γύρω γύρω το Madison Square Garden, σταματήσαμε. Μαζευτήκαν και οι πίσω, κοντά στους 15 δημοσιογράφους, στριμωγμένοι και ακίνητοι σ’ ένα διάδρομο.

Είμασταν έξω από τα αποδυτήρια της ομάδας και περιμέναμε να μπούμε μέσα.

Μπήκαμε.

Όπως τα ξέρετε (τα ξέρετε; Τα ξέρετε!) από τις ταινίες. Ένας μικρός κυκλικός χώρος, με μέγεθος περίπου όσο η ρακέτα ενός γηπέδου μπάσκετ (ή η ρακέτα ενός γιγαντιαίου παίκτη τένις), γύρω γύρω ξύλινες ντουλάπες με τα ονόματα των παικτών, εκείνοι να ντύνονται έχοντας μόλις βγει από το ντους (φουί φουιιιιίου) και στο μέσο οι 15 δημοσιογράφοι.

Μίλησε ο Στούνταμάιρ, μίλησε ο Nτέιβις, μίλησε ο (εξαιρετικός σουτέρ) Στιβ Νόβακ. Απαγορευόταν να τραβήξουμε φωτογραφίες, βίντεο με το iphone αποφάσισα ότι δεν θα ρισκάρω οπότε δικαιολογούσα την ύπαρξη μου βάζοντας το iphone μπροστά στον παίχτη έχοντας ανοιγμένη την εφαρμογή “voice memmos” και κάνοντας “Χμμμμ χμ, χμ χμμμ” κάθε 10 δευτερόλεπτα. Πιο γελοίο θα γινόταν μόνο αν είχα ξεχάσει να πατήσω record, πράγμα που διακρίνεται εύκολα γιατί δεν αναβοσβήνει και δεν κουνιέται η βελόνα της έντασης του μικροφώνου.

Είχα ξεχάσει να πατήσω record.

OK;

Το είχα ξεχάσει.

Δεν γινόταν πιό γελοίο.

Ας επιστρέψουμε στα αποδυτήρια των παικτών. Ξαφνικά έγινε ησυχία, είχε μόλις τελειώσει το ντους του ο σταρ της ομάδας Καρμέλο Άντονι. Μαζεύτηκαν όλοι γύρω του, δίχως τον παραμικρό ήχο. Άρχισε ν’ απαντάει στις ερωτήσεις μιλώντας χαμηλόφωνα. Αυτή τη φορά φρόντισα και είχα πατήσει το κουμπί του “record” ενώ κράταγα το iphone αρκετά επιδεικτικά (ΚΑΙ ΜΕ ΥΦΟΣ) ώστε να το καταλάβουν όλοι. Ήμουν αποφασισμένος να μην το αφήσω να γίνει πιο γελοίο. Οι ερωτήσεις συνεχίζονταν, οι απαντήσεις χαμηλόφωνες και μες στα αποδυτήρια είχε μια τρομακτική ησυχία. Εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να κάνω ένα βήμα πίσω ώστε να δω που είναι ο Τζέρεμι Λιν.

Είμαστε στα αποδυτήρια, έχει σιωπή γιατί μιλάει ο Carmelo Anthony. Aς μαντέψουμε ποιός πάτησα το άδειο πλαστικό μπουκάλι στο πάτωμα #WIN #fb — Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Κι όμως τα είχα καταφέρει.

Είχε γίνει πιο γελοίο.

Από  εκεί και πέρα η βραδιά κύλησε ομαλά και φυσιολογικά.

#LINsanity

 

Βγήκα έξω από το γήπεδο, μια ώρα μετά τη λήξη. Ήταν μια απίστευτη βραδιά. Στο πεζοδρόμιο ένα τηλεοπτικό συνεργείο τριών ατόμων (ένας κρατούσε το μικρόφωνο, ένας την κάμερα κι ένας το καλώδιο της κάμερας) έπαιρνε σνεντεύξεις από περαστικούς για τον ασιάτη κύριο που βλέπετε στην πιο πάνω φωτογραφία.

Κοίταξα πιο προσεκτικά.

Κάτι μου έεδειχνε γνώριμο.

Ο τύπος…

Αυτός που κρατούσε το καλώδιο της κάμερας…

Ήταν…

Ήταν ο…

ΗΤΑΝ Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΘΟΤΑΝ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΞΕΦΟΥΡΝΙΣΕΙ ΤΗΝ ΠΑΠΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ! Την ίδια που είχα προετοιμάσει για να πω εγώ αλλά που με είχε προλάβει!

Συγκέντρωσα όλο ΤΟ ΥΦΟΣ που μου είχε απομείνει και τον πλησίασα από το πλάι. Άρχισα να τον κοιτάζω επίμονα περιμένοντας να με αντιληφθεί και να γυρίσει το κεφάλι να με κοιτάξει.

Με αντιλήφθηκε και γύρισε το κεφάλι να με κοιτάξει.

Τέντωσα το δεξί μου χέρι, άπλωσα τον δείκτη, τον κούνησα απειλητικά προς εκείνον και ούρλιαξα:

“Αααααααααα αααααα αααααα ΧΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!”

Θρίαμβος.
Φρέντος // 19:00 (NY time)

Ημέρα Knicks στο Madison Square Garden

Νέα Υόρκη λοιπόν.

(ημέρα τρίτη)

Είχαμε μείνει στο ότι η παρουσίαση προϊόντων & τεχνολογίας από τη ΝΙΚΕ, είχε ολοκληρωθεί. Η ώρα ήταν 16:00 και είχαμε 3 ώρες μέχρι να φύγουμε για το αποχαιρετιστήριο δείπνο που θα μας παρέθεταν.

Είχα προσπαθήσει να βρω εισιτήριο για το Madison Square Garden (έπαιζαν NY Knicks vs Atlanta Hawks. Και o Jeremy Lin με τη LINsanity του. Συν ότι ο @stefanos_rose μου είχε πει πως αν πήγαινα πριν από εκείνον δεν θα μπορούσε να το ξεπεράσει ποτέ. Φυσικά το τελευταίο ήταν το πιο σημαντικό απ’ όλα) αλλά απέτυχα. Βασικά είχαν μείνει μόνο αυτά των $2699 και είπα να μη τα στερήσω από κάποιον άλλο μωρέ. Καταλαβαίνετε.

Στις 16:30 έρχεται μήνυμα από τα τζιμάνια (ναι – χρησιμοποιείται ακόμα αυτή η λέξη. Προτιμούσατε αλάνια δηλαδή; Μήπως μαγκίτες; Μήπως τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα; Μήπως του ΝΒΑ τα παιδιά;) του @NBAHELLAS και τον @Ndpapaioannou.

“Κάναμε αίτηση για δημοσιογραφικό πάσο. Δεν μας έχουν απαντήσει ακόμα. Σε παρακαλώ, εμπιστεύσου με, και πήγαινε στο media entrance, ζήτα διαπίστευση με τ’ όνομα σου. Δεν με έχουν κρεμάσει ποτέ – ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ”

Εννοείται πως αρνήθηκα και βρήκα 100 δικαιολογίες να μην πάω. Ακολουθούν μερικές από αυτές (σε παρένθεση οι απαντήσεις του):

“Μα, είμαι μακριά!” (“πάρε ταξί”)
“Μα, μόλις παρήγγειλα μια μπύρα” (“πιες τη γρήγορα”)
“Μα, αρχίζει σε 1μιση ώρα” (“Μπορείς μέχρι και το ημίχρονο”)
“Μα, δεν έχω διαβατήριο μαζί” (“αρκεί και ταυτότητα με latinikous χαρακτήρες”)
“Μα, με έχουν καλέσει στο δείπνο” (“New Yorks Knicks @ Madison Square Garden”)
“Μα… ” (“ΠΗΓΑΙΝΕ!”)

Ε, το αποφάσισα.

Είπα, όμως, πρώτα στον εαυτό μου “Αφού θα τη φας την κρυάδα, απόλαυσε τη, κάντο σωστά”. Κι έτσι πήρα ταξί, έφτασα στο MS Garden και περπατούσα με αποφασιστικό βήμα προς την είσοδο για τα Media. “Όλα είναι θέμα ύφους & συμπεριφοράς”, μου έλεγα. Περπατούσα με σταθερά βήματα και έφτασα. Ήταν ένας σταθμός μετρό (είχα κάνει λάθος, έστριψα νωρίτερα).

Πάμε πάλι πίσω.

Έξω στο δρόμο και προς την πλευρά της εισόδου για τα Media. Το ύφος και το περπάτημα ήταν τόσο αποφασιστικό που μια αμερικανίδα μαμά με τον πιτσιρικά γιό της ο οποίος φορούσε και μπλουζάκι LINSANITY με ρώτησε αν ξέρω που είναι η είσοδος του Madison Square Garden.

Εννοείται πως ήξερα. “GO STRAIGHT AHEAD, TAKE A DEEP RIGHT ON THE FIFTY SEVENTH AND NINTH AVENUE AND YOU ‘LL SEE A LONG QUEUE ON YOUR RIGHT” ούρλιαξα και έφυγα γυρνώντας την πλάτη έξαλλος.

(εννοείται πως αυτή η διεύθυνση δεν υπάρχει. Αλλά το “να ουρλιάξω μια διεύθυνση σε δρόμο της Νέας Υόρκης” μόλις σβήστηκε από τη λίστα των στόχων μου)

Έφτασα στο Media entrance. Κάθισα υπομονετικά 10′ σε μια ουρά. Και μετά άλλα 5′. Και όλη αυτή την ώρα να έχω και ύφος. Τελικά ήταν η ουρά για τους νικητές ενός διαγωνισμού (καλά ξεκινήσαμε). Πήγα δίπλα που δεν είχε ουρά.

“Χαίρετε, είμαι από το NBA EUROPE (σσ: πίστεψα θα ήταν πιο ψαρωτικά. Αν έλεγα NBA HELLAS μπορεί να με έβαζαν να  δώσω το μέλλον μου για ενέχυρο) και έχετε μια διαπίστευση στο όνομα μου για σήμερα”

“Excuse me?”

“Hello, I’m from NBA EUROPE, you should have a media accreditation under my name, for today”

“Yes, this way please”

Όντως είχαν! (απίστευτο. Είχαν λάβει την αίτηση, είχαν εξασφαλίσει θέση και δεν μας είχαν ειδοποιήσει. ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ;)

Μπαίνουμε στο ασανσέρ (φυσικά) που μας βγάζει στο 5ο επίπεδο, εκεί που είναι τα δημοσιογραφικά. Ήταν άλλοι 3 μαζί μου οπότε ακολουθούσα αυτούς. Μπαίνουμε μέσα και βλέπω τον πιο παλιό να κρεμάει το παλτό του σε κάτι κρεμάστρες. Το έκανα κι εγώ ώστε να κερδίσω κάποιους πόντους στυλ “α-χα! Αυτός κρεμάει το παλτό του στις κρεμάστρες! Άρα είναι πάλιουρας… Άρα είναι δικός μας… Ας τον αφήσουμε ήσυχο”.

Κατόπιν κατέβηκαν όλοι κάτι σκαλάκια και πήγαν στο κυλικείο για τα Media. Καλομαθημένος από τη ΝΙΚΕ σκέφτηκα “ΤΕΛΕΙΑ! Μπουφές, ποτά και φύγαμε για το ματσάκι!”

Άκυρο.

Με σταμάτησε ένας και μου είπε πως πρέπει να δώσω $8 για ότι πάρω. “Εντάξει” σκέφτηκα “θα του δώσω $10 για να τον καλοπιάσω”. Ανοίγω το πορτοφόλι και του πετάω $10 στο τραπέζι.

“Sir, this is a $100 bill”

“I’m sorry, I am Greek” μου ήρθε να του πω αλλά κρατήθηκα γιατί μάλλον δεν θα έπιανε το βαθύ χιούμορ της -μέχρι πρότινος- large σχέσης μας με τα λεφτά.

Το άρπαξα λες και θα το έπαιρνε ο άνεμος, έβαλα ένα $10 στο τραπέζι και προχώρησα να σερβιριστώ.

Με σταμάτησαν. Δεν με άφηναν να σερβιριστώ, έπρεπε να πω τι θέλω. ΜΑ ΤΙ ΣΟΪ ΜΠΟΥΦΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΥΤΟΣΕΡΒΙΡΕΣΑΙ;

Δείχνω 2 μπούρδες που είχαν, μου τις πετάνε σ’ ένα πιάτο και φεύγω. Μετά βλέπω ότι δεν είχαν χαρτοπετσέτα οπότε πήρα μια από τον πάγκο των φαγητών. Την αρπάζω, γυρνάω την πλάτη και πάω να κάτσω αλλά τότε νιώθω κάτι χέρια να με πιάνουν από τη μέση και τα πλευρά.

Σκέφτηκα “Απίστευτο – κοίτα να δεις που βρέθηκε γνωστός στο MADISON SQUARE GARDEN στα δημοσιογραφικά. Κοίτα να δεις ρε φίλε η Ελλάδα. Παντού βρίσκεις έναν Έλληνα τελικά”.

Τελικά ήταν μια ζουμπουρλή μαυρούλα που με άρπαξε για να μου πει ότι δεν θέλει να παίρνω χαρτοπετσέτες από τον μπουφέ της (της; ΤΗΣ;!) και να πάω στον απέναντι πάγκο άλλη φορά.

“Of course, Next time, I will do”

(Χαρ χαρ χαρ χαρ)

Τουλάχιστον να πάω να βάλω λίγο καφέ. Πάω προς τις καφετιέρες και τελευταία στιγμή πετάγεται μπροστά μου ο ορισμός του τσόκαρου.

(Προειδοποίηση: Ακολουθεί διπλή σωβινιστική παράγραφος γεμάτη χαρακτηρισμούς & υποθέσεις)

Γύρω στο 1.75, με 12ποντη (δεν ξέρω τα μεγέθη αλλά ήταν μεγάλη) μαύρη γόβα, γυμνό πόδι, φούστα από δέρμα που το πολύ να έφτανε για να καλύψει περικάρπιο ενός Hell’s Angel, σκίσιμο στο πλάι (φυσικά), πολύχρωμο πουκάμισο με κοντά μανίκια και ένα ντεκολτέ που αν ήταν παίκτης και είχε βάλει 40 πόντους παίζοντας σε ελληνική ομάδα οι αθλητικές εφημερίδες θα τον αποκαλούσαν “ΝΤΕΚΟΛΤΑΡΟΣ! Έκλεψε την παράσταση ο θηριώδης παιχταράς”. Μαλλί μαύρο κορακί μέχρι τον ώμο και βάψιμο “απαλό” στυλ “σκόνταψα και έπεσα μέσα στη βαλίτσα με το make up”.

Η τύπισσα (το τσόκαρο) λοιπόν, πετάχτηκε μπροστά μου στην ουρά (ή εγώ σάστισα και βρήκε ευκαιρία), έβαλε καφέ, έβαλα καφέ, έβαλε γάλα, πήγα να βάλω γάλα αλλά είχε τελειώσει οπότε εκείνη γύρισε, έβαλε το χέρι στον ώμο μου και απολογήθηκε γελώντας σαν να είχα πει το πιο αστείο πράγμα στον πλανήτη της.

Το οποίο, αν με ρωτήσετε, είχα πει. Γιατί μερικές φορές δεν έχει σημασία αν λες “It’s okay” αλλά το πως το λες.

“It’s okay” (είπα και χώρισαν οι δρόμοι μας έχοντας σκάσει στα γέλια εκείνη ενώ εγώ έψαχνα γάλα. Τι γέλιο ρε παιδί μου αυτό το τσόκαρο)

Μέτριος ο καφές, βλακεία το φαγητό, δυο μπουκιές κι έφυγα να δω το γήπεδο.

Ήμουν περίπου στο μέσο ύψος του γηπέδου. Λέω “ας πάω λίγο πιο κάτω, να δω αν με αφήνουν” (θυμηθείτε: ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΥΦΟΣ) κι όντως με άφησαν. Λέω “ας κατέβω και μέχρι τα  VIP, να δω αν με αφήνουν” κι όντως δεν είπε κανείς κάτι. Είχε φτάσει η κρίσιμη στιγμή. “Να πατήσει κανείς παρκέ στο Madison Square Garden ή να μην πατήσει;”.

Να πατήσει.

Συνέχισα (θυμηθείτε: ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΥΦΟΣ) και δεν μου μίλησε κανείς! Πατούσα το παρκέ και κοίταζα προσεκτικά κάτι παίκτες των New York Knicks που σούταραν. Μια καλοντυμένη κυρία δίπλα μου μου λέει “Sir, are you one of the competition winners too?” (ΜΑ ΓΙΑ ΝΙΚΗΤΗΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΕΔΕΙΧΝΑ; ΑΦΟΥ ΛΕΜΕ – ΜΕ ΥΦΟΣ!). Εννοείται πως δεν ήταν παίκτες των New York Knicks αυτοί, τόση ώρα κοιτούσα (ΜΕ ΥΦΟΣ!) να σουτάρουν κάτι νικητές διαγωνισμού.

Συνεχίζω τη βόλτα στο παρκέ και… α… ε… ο Dominique Wilkins.

Φωτογραφία:

Κι άλλη:

Ο Dominique Wilkins λέμε:

Δεν κατάφερα να πλησιάσω για να του μιλήσω, ίσως επειδή μιλούσε live στην τηλεόραση εκείνη τη στιγμή (μια υπόθεση κάνω).

Η ώρα ήταν 19:15, ο κόσμος μαζευόταν και είχε φτάσει η ώρα να κάτσω στα δημοσιογραφικά (ψηλά επάνω) για να ξεκινήσει ο αγώνας (ή τουλάχιστον έτσι ήθελε το ύφος μου να πιστεύω, αν δεν πήγαινα να κάτσω ΕΓΩ στα δημοσιογραφικά δεν θα ξεκινούσε ο αγώνας).

“Κυρίες και κύριοι, παρακαλώ σηκωθείτε για τον εθνικό μας ύμνο”

Σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι.

“Σήμερα, τον εθνικό μας ύμνο θα πει η Correy Something” (το something το έβαλα εγώ γιατί δεν άκουσα)

Χειροκρότημα & αποθέωση.

Βγαίνει η Correy Something για τον εθνικό ύμνο και έχει όντως φωνάρα.

Η κάμερα του γηπέδου ζουμάρει πάνω της.

Ήταν το τσόκαρο.

(To be continued… )
Freddos // 09:45 NY time

Day 2: Ας προπονηθούμε

Nέα Υόρκη λοιπόν.

(ημέρα δεύτερη)

Και αν κάποιος θεώρησε πως η 1η μέρα με την παρουσίαση του Knit & του Lunarglide ήταν ενδιαφέρουσα τότε… καθίστε προς τα πίσω, βάλτε ένα μαξιλαράκι στο σημείο της μέσης, σηκώστε τα πόδια στο τραπεζάκι, ξανασηκωθείτε, πηγαίντε μέχρι το ντουλάπι, αρπάξτε το πατατάκι που είχατε κρύψει για μια απολαυστική ώρα, επιστρέψτε, σηκώστε τα πόδια στο τραπεζάκι, ακούστε την “παντόφλα” επί 5′ γιατί “100 φορές σου έχω πει να μη βάζεις τα πόδια στο τραπεζάκι κι εσύ όχι μόνο τα βάζεις αλλά σκορπάς και κομματάκια από πατατάκια τριγύρω!”, βάλτε φρόνιμα τα πόδια στο πάτωμα, προσέξτε μην πετάτε πατατάκια τριγύρω και ετοιμαστείτε για μεγαααάλη ανάγνωση.

[Σε αυτό το σημείο, αν το Instapaper είναι φίλος σας, είναι που σας προτείνουμε να το σώσετε εκεί. Είναι επίσης το σημείο που, αν δεν έχετε χρόνο για απόλαυση, σας λέμε να το αποθηκεύσετε στα αγαπημένα και να το διαβάσετε κάποια άλλη στιγμή με την ησυχία σας. Ενημερωθήκατε]

Ημέρα δεύτερη.

Όσα ακολουθούν είναι αληθινά. Αρκετά από αυτά μεταδόθηκαν ζωντανά μέσω twitter/facebok/instagram/τελείωνε-έχουμε-δουλειές/foursquare.

Ημέρα δεύτερη.

Επιστρέφουμε στον τεράστιο χώρο που η ΝΙΚΕ είχε μετατρέψει σε showroom και… ωπ, ένα γήπεδο με κανονικό παρκέ εκεί που χθες ήταν διάδρομοι με μοκέτα! ΟΚ, μάλλον θα έχει ενδιαφέρον.

Η ΝΙΚΕ μέχρι χθες είχε το Nike+ που ήταν αποκλειστικά για τρέξιμο. Long story short: Είναι δωρεάν, καταγράφει τρέξιμο/απόσταση/θερμίδες μέσω εφαρμογής στο iPhone, στα δείχνει live και τα συγχρονίζει αυτόματα όποτε τελειώνεις την άσκηση. Μπορείς ν’ ακούς ταυτόχρονα μουσική, ενθαρρυντικές ατάκες από γνωστούς αθλητές (Ντερκ Νοβίτζκι, Πόλα Ράντκλιφ κλπ) και να το μοιράζεσαι σε facebook/twitter. Προσωπικά, το χρησιμοποιώ 1μιση χρόνο και με έχει βολέψει πολύ. Αν δεν με βόλευε, δεν θα το χρησιμοποιούσα (τόσο απλά) και θα προτιμούσα κάτι άλλο. Ιδού και ένα πιο-αποδεικτικό-δεν-γίνεται screenshot που τράβηξα μόλις τώρα:

(Ναι, άλλα 9.6χλμ για τα 1000. Central park ετοιμάσου, θα έχεις την τιμή αύριο το πρωί)

Από χθες, το Nike+ κυκλοφορεί και για το basket. Μόνο που… ανέβηκε γύρω στα 3 επίπεδα. Πρώτον, έχει αισθητήρες στη σόλα του παπουτσιού οι οποίοι συνδέονται με την εφαρμογή στο κινητό. Δεύτερον, καταγράφει στοιχεία όπως άλμα/ταχύτητα/ενέργεια. Τρίτον, σου επιτρέπει να καταχωρήσεις την κίνηση/σουτ/κάρφωμα(άτσα ρε γίγα που καρφώνεις!)/ενέργεια σε βίντεο, την ταυτοποιεί με τα στοιχεία που κατέγραψε όσο την έκανες και κατόπιν είναι δικιά σου για πάντα. Α, ναι. Τη δείχνει και στους φίλους σου που καλούνται να την ξεπεράσουν (#win).

Ας ακούσουμε τον LeBron James που θα φοράει το Hyperdunk+ (μόνο εκεί θα υπάρχει, σε πρώτη φάση) το καλοκαίρι στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου.



Καλός αθλητής αυτός. Θα πάει ψηλά μια μέρα. Να μου το θυμηθείτε.

(Περισσότερες πληφορίες στο εξειδικευμένο & προικοδοτημένο με βίντεο/φωτογραφίες άρθρο του Techgear. Aμέ)

Πάνω που ολοκληρωνόταν η παρουσίαση του Nike+ Basketball και θεωρήσαμε ότι η μέρα σιγά σιγά ολοκληρωνόταν... ανακοινώθηκε κάτι ΚΑΛΥΤΕΡΟ! Και ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ!

Ανακοινώθηκε το Nike+ Training, το οποίο έχει την ίδια λογική (1 δωρεάν εφαρμογή για iPhone) αλλά κάτω από αυτήν ενσωματώνονται τα Nike+ και για το τρέξιμο και για τo μπάσκετ (και, υποθέτω, τυχόν μελλοντικά Nike+ εξειδικευμένα σε ένα άθλημα). Κάτι σαν ένα αθλητικό προφίλ για όλες τις δραστηριότητες σου.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!

Επιλέγεις επίπεδο:

Επιλέγεις τύπο άσκησης βάσει του αθλητή (πχ Ναδάλ, ΛεΜπρόν κλπ) που θέλεις:

Ξεκινάς:

Ενώ για κάθε άσκηση σου λέει πόσο ενέργεια καις και τι επίπεδο δυσκολίας έχει:

Bonus: Κάθε άσκηση έχει και δικό της επεξηγηματικό βίντεο.

Κάπου εκεί τέλειωσαν οι παρουσιάσεις και κατευθυνθήκαμε προς το press room. Αν βέβαια μπορείς να ονομάσεις press room ένα χώρο με καναπέδες, τραπεζάκια και μπουφέ επιπέδου ελληνίδας μάνας που "έφτιαξε κάτι πρόχειρο να τσιμπήσουν τα παιδιά" που καταλήγει να σε μέγεθος γαλατικού τσιμπουσιού (δίχως τον Κακοφονίξ φιμωμένο και δεμένο σε ένα δέντρο στο βάθος).

Πανοραμική φωτογραφία από το press room.

Αργότερα, ο συναθλητής Φώτης δοκίμασε τα Lunar TR1, τα παπούτσια όπου μόνο εκεί θα υπάρχει αρχικά η δυνατότητα χρήσης του Nike+ training. Φωτογραφία δημοσιεύτηκε ζωντανά κι αυτό γιατί υπήρχε μεγάλη αγωνία. Θα κατόρθωνε να γράψει ιστορία κάνοντας ρεκόρ Ελλάδας σε απανωτά επιτόπια βήματα; θα έγραφε μια χρυσή σελίδα στον ελληνικό αθλητισμό;

Ναι.

Κι ας κινδύνεψε να ακυρωθεί αφού συνέχισε να πατάει παρά το ότι είχε τελειώσει ο χρόνος (#win).

Ας το απολαύσουμε

Ναι.

Έγραψε το όνομα του με πλατινένια γράμματα.

Κι ας ήταν ο πρώτος και ο μόνος Έλληνας που το έχει δοκιμάσει ποτέ μέχρι τώρα.

Δεν έχει σημασία - είναι ο κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ επιτόπιων βημάτων στο Nike+ training. Και θα πρέπει να είναι (και είναι!) υπερήφανος γι' αυτό. Όταν, σε 1-2 εβδομάδες, συνέλθει από την υπερπροσπάθεια των 30 δευτερολέπτων, θα είμαστε οι πρώτοι που θα του σφίξουμε το χέρι και θα του πούμε: "Μας έκανες υπερήφανους ρε μπαγάσα".

Κατόπιν οι δρόμοι μας χώρισαν. Ο Φώτης θα προσπαθούσε να τερματίσει το κοντέρ στο παρακμιακό μπαρ με live συγκρότημα το οποίο σε βρίζει αν σε δει (ναι, αν σε δει) και ο αυτού Φρεντοκράτορας να εισβάλλει στο Madison Square Garden όπου αγωνίζοντας οι Knicks δίχως να γνωρίζει αν έχει διαπίστευση.

Αλλά αυτά είναι μια άλλη ιστορία.

Που έγινε.

Και που γράφεται ήδη.
Freddos / 12:00 (New York time)

Νέα Υόρκη, μμμμμμ

Νέα Υόρκη λοιπόν.

(αλήθεια έλεγαν)

Μικρή περίληψη, για όσους έχασαν το πρώτο επεισόδιο: Με αφορμή τους επερχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, η ΝΙΚΕ προσκάλεσε ανθρώπους των media σε μια 2ήμερη διοργάνωση όπου παρουσιάζει τα προϊόντα, τον εξοπλισμό και την τεχνολογία της. Μαραθωνοδρόμοι, μέλη της (ανδρικής και γυναικείας) Dream Team καθώς και αθλητές απ’ όλο τον κόσμο βρίσκονται εκεί ώστε να μιλήσουν γι’ αυτά και να μοιραστούν την εμπειρία τους. Παράλληλα, οι άνθρωποι που τα οραματίστηκαν και τα σχεδίασαν ήταν κι εκείνοι παρόντες για να τα παρουσιάσουν και να τα αναλύσουν.

Ξυπνήσαμε με αυτή εδώ τη θέα, επιπέδου: “Νταξ, έχω ένα φίλο που μου είπε ότι πρέπει να έχει δει καλύτερη”

Συνεχίσαμε με πρωινό των πρωταθλητών: Blueberry pancakes. Στο κάτω κάτω μέρος του κειμένου έχουμε και φωτογραφικά ντοκουμέντα που αποδεικνύουν τι είναι αυτό που τις κάνει να ξεχωρίζουν.

Σήμερα, πρώτη ημέρα, είδαμε πολλά. Κι όσοι είστε μέρος του κύκλου της στήλης σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο, γνωρίζετε ήδη αρκετά απ’ όσα είδαμε.

[Σημείωση]

Χρησιμοποιούμε κατά κύριο λόγο Twitter, Facebook, Instagram & Foursquare, το καθένα με το περιεχόμενο που του ταιριάζει. Όποιος θέλει, μπορεί ν’ ακολουθεί όποιο θέλει. Στο facebook, καθότι προφίλ, επιλέξτε την εγγραφή στα “public updates” διότι… είναι προφίλ! Και έχει γεμίσει. Στο foursquare έχει όριο μέχρι 1000 (!) φίλους και έχουν μείνει 5 (!!) θέσεις σε “first come, first served” βάση. Μη σας πιάσει λαιμαργία και διάθεση να προλάβετε, ακολουθείστε μόνο αν βρίσκετε κάποια αξία σε αυτό, δεν χανόμαστε.

[Τέλος σημείωσης]

Ξεκίνησε, που λέτε, το event και είδαμε τον… ΚΑΡΛ ΛΙΟΥΙΣ (ναι) να μας συστήνει καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας τα προϊόντα και τους αθλητές.

[Αστεία ιστορία]
Ο Καρλ Λιούις έχει κερδίσει 9 χρυσά σε Ολυμπιακούς Αγώνες και 8 σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Τα πήγε ΣΧΕΤΙΚΑ καλά, θα έλεγε κάποιος. Τον πετύχαμε στο διάδρομο, με 3-4 συνοδούς φυσικά, αμέσως μετά την παρουςσίαση και μαντέψτε ποιός πετάχτηκα μπροστά του για ζητήθω να φωτογραφηθούμε. Και κατόπιν ξεκίνησε αυτή η στιγμή που θες να πεις στον άλλον κάτι σημαντικό και καταλήγεις να πετάς μια παπάρα περιοπής.

-Καρλ, ευχαριστώ, ήσουν καλός αθλητής.
-Ε ε ε, ευχαριστώ φίλε.
-Δηλαδή, όχι καλός, σπουδαίος!
-Χεχε, ναι, ευχαριστώ.
-Δηλαδή, το να σε πει κάποιος μόνο σπουδαίο είναι υποτίμηση.
-…
-Ευχαριστώ πολύ, Καρλ!
-…

[τέλος αστείας ιστορίας]

Είχαμε μαζευτεί, που λέτε, καμιά 500αριά άνθρωποι των Μέσων (και των άκρων), σε ένα τεράστιο χώρο, διαμορφωμένο ώστε να έχει 2 μεγάλα buffet lounges (λέξεις που ηχούν υπέροχα) στα άκρα και ενδιάμεσα 4 χώρους όπου μας παρουςσίασαν:
1. Το παπούτσι για τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων
2+3. Τον αθλητικό εξοπλισμό & ιματισμό για αγωνίσματα στίβου (κυρίως τρέξιμο & άλμα)
4. Τον εξοπλισμό & ιματισμό της Dream Team (με τον Deron Williams να είναι παρών, φρέσκος φρέσκος μετά την 38άρα που πέτυχε χθες στο τοπικό ντέρμπι Nets vs Knicks)

Λεπτομέρεια που ξεχώρισε: Κάθε ρούχο που παρουσιάστηκε συνοδευόταν κι από το πόσα ανακυκλωμένα πλαστικά μπουκάλια χρειάστηκαν για να φτιαχτεί.

Προσωπικά αγαπημένα από όσα μας παρουσίασαν είναι το 1ο και το 4ο.
Από το 1ο διαθέτουμε και βίντεο με τον μαραθωνοδρόμο να σκάει στα γέλια όταν του λέμε ότι τον θυμόμαστε να είναι παρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας και να λέει “Ρε φίλε, σταμάτα. Προδίδεις την ηλικία μου!” Θα δημοσιευτεί σύντομα. Μέχρι τότε αρκεστείτε σε αυτή τη φωτό.

Το παπούτσι που φοράει ο μαραθωνοδρόμος ζυγίζει 160γρμ και είναι… κέντημα. Όλο του το επάνω μέρος είναι ενιαίο και κεντητό. Ενώ στο κάτω μέρος, έχουν δώσει μεγάλη έμφαση στην υποστήριξη που προσφέρει η σόλα (είχα τις αμφιβολίες μου αλλά επί 2′ μου εξηγούσε αυτό το πράγμα ο ίδιος ο αθλητής).

(Περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτό)

Αρκετοί από τους παρευρισκόμενους έδωσαν έμφαση και στη συλλογή με τα Lunarlon όπου η υποστήριξη στο πόδι είναι πολυεπίπεδη ενώ το “flywire” μπορεί ν’ αποδειχτεί πολύ χρήσιμο ως τεχνολογία. Είναι τα κορδονοσυρματάκια στο πλάι του παπουτσιού που του επιτρέπει να είναι ευέλικτο για την κίνηση του ποδιού αλλά ταυτόχρονα να μη χαλάει το σχήμα του παπουτσιού επαναφέροντας το πόδι στη σωστή θέση.

(Περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτά)

Όσον αφορά τη Dream Team που φέτος κλείνει 20 χρόνια από εκείνες τις φαντασμαγορικές επιδόσεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνεις, μπορείτε να βρείτε ξεχωριστό άρθρο για τις εμφανίσεις και τον εξοπλισμό τους (hint: Πανοπλία) στο Sport24.gr. Και άσε το ΝΒΑ Greece που -γκουχ- χάρηκε -γκουχ- που δεν ήταν εκεί

Και τώρα, η ώρα των blueberry pancakes.

Τη διαφορά δεν κάνουν τα 3 blueberries πάνω τους.

Τη διαφορά δεν κάνει το maple syrup πάνω τους.

Τη διαφορά κάνει ο ένας σκασμός από blueberries μέσα τους.

Στα διάσημα λόγια του Χόμερ Σίμπσον: Μμμμμμμμμμμ μμμμμμ.

Τα ξαναλέμε σύντομα
Φρέντος // 17:15 (NY time)

Επιστροφή στη ΝΥ (και όχι, δεν είναι Νέα Υωνία)

Τελευταία φορά που η στήλη είχε βρεθεί στη Νέα Υόρκη, τα πράγματα ήταν ως εξής:

Ο δυτικός πολιτισμός (και η μετρόπολη αυτού, η Νέα Υόρκη) περνούσαν από βαθιά κρίση. Οι Έλληνες “την είχαν ήδη ξεπεράσει χάρη στις κινήσεις του κυβερνητικού επιτελείου και τη μέριμνα των Ελλήνων πολιτών”. Όπου πήγαμε, το “casual talk” ξεκινούσε από την οικονομική κρίση που ένιωθαν παντού οι Αμερικάνοι. Εν αντιθέσει, οι Έλληνες πηγαίναμε ως μαχαραγιάδες και (επιτέλους!) μια φορά βρισκόμασταν από πάνω.

 

[4 χρόνια αργότερα]

 

Η στήλη επιστρέφει στη Νέα Υόρκη.

Κι αυτοί τη φορά είμαστε ψυλλιασμένοι. Μας μετέδωσαν την οικονομική κρίση; ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΗ ΜΕΤΑΔΩΣΟΥΜΕ ΠΙΣΩ. Μια και καλή!

Το ταξίδι έρχεται ύστερα από πρόσκληση της ΝΙΚΕ HELLAS για να παρευρεθεί η στήλη, και μέσω αυτής κι εσείς οι 4 πιστοί αναγνώστες της, στο global launch event ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου.

Εννοείται πως μόλις μας είπανε “Global Lunch στη Νέα Υόρκη!” δεχτήκαμε αμέσως. Δεν είναι και λίγο να σε προσκαλεί η ΝΙΚΕ για παγκόσμιο τσιμπούσι. Αφού βγήκαν τα ξενοδοχεία κι αφού κλείστηκαν τα εισιτήρια, μόνο τότε διαπιστώσαμε ότι για την ακρίβεια ήταν “Global Launch” και όχι “Lunch”. Με τί μούτρα ν’ αρνηθείς. Τι να κάνεις. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Οπότε δεχτήκαμε.

Το event θα διαρκέσει 3 ημέρες (μαζί με το ταξίδι). Τις υπόλοιπες 3 μέρες θα ζήσουμε το “Freddos in New York part II: All by himself” (έχει να πέσει μάσα κλάμα γέλιο).

Ελπίζουμε τώρα να καταλαβαίνετε την ανησυχία μας γι’ αυτό, αυτό, αυτό, αυτό κι αυτό.
Φρέντος // 12:00

Το κοινό πίσω από τα περίφημα cupcakes (Bonus: Η ονομασία τους)

Με αφορμή το κείμενο για τα cupcakes της Δούκισσας Νομικού (μια γεύση που θα έπρεπε να εξετάσουν μήπως προσθέσουν στο μενού και τα γνωστά μας cupcakes) και το tweet που επεσήμανε έναν τύπο στο κοινό, πήραμε την απόφαση, κάναμε την καρδιά μας πέτρα και αφιερώσαμε πολλά πολλά λεπτά έντονης προσοχής στην κάτωθι φωτογραφία.

 

Ξεχωρίσαμε 6 περιπτώσεις.

 

1. Ο τύπους που (ω, θεοί) κοιτάει το κινητό του!

(Το σώζει μόνο αν τσεκάρει τις φωτό που μόλις τράβηξε και τις στέλνει ήδη σε κολλητούς ρωτώντας αν θέλει να τους φέρει 2 cupcakes)

 

2. O Kαρδινάλιος

 

 

3. Ο Μοναχός

(Άξιζε η κοπάνα)

 

 

4. Η τύπισσα που τσεκάρει το βεληνεκές

(διότι έτσι μετριέται το βεληνεκές – από το πλάι)

 

 

5. Οι φυσιολογικοί άνθρωποι.

(ναι – είναι. Τραβάνε βίντεο και φωτογραφία για να μοιραστούν με τους υπόλοιπους τις εξωτικές αυτές γεύσεις)

(Update: Λησμονήσαμε τη θεϊκή ατάκα που γράφτηκε στο facebook. “Είναι εμφανές ότι οι 2 τύποι με τις κάμερες ρίχνουν laser προσπαθώντας να λιώσουν τα cupcakes)

 

και…

 

 

 

 

 

6. Η ΜΑΡΙΚΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ!

(φτου φτου)

 

Παρεμπιπτόντως, είναι κρίμα να μην έχει δωθεί ονομασία στα cupcakes. Οπότε ας τα βαφτίσουμε εμείς για να ξέρουμε πως να τα ζητάμε (μη μας περάσουν και για άσχετους).

Το αριστερά (όπως κοιτάμε) θα το πούμε Βada boom.

Και το δεξιά θα το πούμε Bada bing!

 

Αύριο ξεκινάει μια ξεχωριστή εβδομάδα. Μην απομακρυνθείτε.
Φρέντος // 16:05

Πλωείται BWM μονέτλο του 1939 χώρματος μραύου

Η σκυταλοδρομία συνεχίζεται.

Το προχθεσινό banana love story είχε συνέχεια στο χθεσινό με την πολεοδομία.

Και το χθεσινό με την πολεοδομία έχει συνέχεια στο σημερινό με τη BMW.

Πιο σωστά, δεν έχει συνέχεια – έχει prequel!

Φωτό-ντοκουμέντο που προηγείται της χθεσινής φωτογραφίας διότι απουσιάζει το σύνθημα του ΠΑΟΚτσή και το “ντροπή” του αγανακτισμένου πολίτη νο2:

(πηγή: χρήστης του twitter που αναζητείται ώστε να πάρει το ενεργό λινκ. Εμφανίσου!)

 

Αλλά ας αφήσουμε την πολεοδομία πίσω μας (λες και δεν θα την ξαναβρούμε μπροστά μας).

Ας περάσουμε στις αυτοσχέδιες μικρές αγγελίες.

Διότι έχουμε ένα αμάξι μοντέλο που…

Το έκανε μπρουδέλο.

 

A, και πού ‘σαι, καλοκαίρι; Ετοιμάσου. Ήρθε (στο λέει ο κύριος)
Φρέντος // 12:45

 

Η Δημόσια Υπηρεσία Θα Μείνει Κλειστή Λόγω Ανωτέρας Πίτας

Χαίρετε και καλή Παρασκευή να έχουμε.

Ξεκινάμε μ’ ένα εναλλακτικό σενάριο μετά το χθεσινό love story με τις μπανάνες (το οποίο να πάτε να δείτε κυρίως για το λινκ με το άρθρο όπου φιλοξενεί 15 αντίστοιχες τέτοιες ιστορίες με άλλα αντικείμενα)

(πηγή)

Και τώρα.

Ας απολαύσουμε την Παρασκευή μας.

Και ας απολαύσουμε την κάτωθι φωτογραφία που μας έστειλε ο ΑΡΦ Ντένις (πόσες φορές να έχει ακούσει άραγε το “Ο τρομερός” μετά το όνομα του; Εμείς θα του κάνουμε την τιμή να μην το επαναλάβουμε) και η οποία φωτογραφία περιλαμβάνει μέσα τόσες πολλές ιστορίες.

(καθώς και τόσες πολλές επεξηγήσεις γιατί τόσα πράγματα πάνε στραβά)


Ιστορίες σε μια ανακοίνωση

  • Δημόσια υπηρεσία μένει κλειστή για αιτία που είναι προσβλητική σε όλα τα επίπεδα
  • Ταμπέλα/Ανακοίνωση δημόσιας υπηρεσίας γραμμένη στο πόδι ε κόλλα χαρτί με μαρκαδόρο
  • Οπαδός που γράφει για την ομάδα του
  • Οπαδός που γράφει 2 φορές το ψευδώνυμο του και 1 φορά για το όνομα της ομάδας του
  • Έξαλλος πολίτης που όμως γράφει το “ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ!” μέσα στο κείμενο της “ανακοίνωσης”
  • Έξαλλος πολίτης νο2 που προβαίνει σε εμφατικό (δείτε το “Σ”) χαρακτηρισμό ενώ ταυτόχρονα ξεσκεπάζει τις πραγματικές προθέσεις της κλειστής δημόσιας υπηρεσίας

Bonus: Το ταβάνι στις ορθογραφικές ικανότητες του υπαλλήλου που έγραψε “λόγω κοπή πίτας”
Φρέντος // 18:00

Ξεφλουδίσου κι έλα πλάι μου

Μπανάνα μου;

Μπανανίτσα μου;

Μπανανάρα μου;

Φρούτο της ζωής μου;

Κιτρινόμαυρη ομορφιά μου;

Ξεφλουδίσου κι έλα ξάπλωσε πλάι μου να σε απολαύσω.

Έλα να μου πεις ποιός είν’ ο μανάβης σου, έλα.

(Περισσότερα ζωντανά αντικείμενα σε αυτό το άρθρο. Είναι όλα εξαιρετικά. ΟΛΑ όμως.)

Έχετε επιπλέον διαλόγους για τις γυμνές μπανάνες; Στα σχόλια
Φρέντος // 13:50