Tag Archives: New York

Πάτερ ημών ο εν της Νέας Υόρκης

Νέα Υόρκη ρε φίλε.

 

Όλα είναι πιο μεγάλα, όλα είναι πιο μοντέρνα, όλα είναι πιο γυαλιστερά.

 

Τα φαγητά;

 

Πιο χορταστικά.

 

Οι παραστάσεις;

 

Πιο εντυπωσιακές.

 

Τα ρούχα;

 

Πιο hip.

 

Τα gadgets;

 

Πιο πρόσφατα.

 

Τα κοκτέιλς;

 

Πιο περίπλοκα.

 

Οι συναυλίες;

 

Πιο γκλαμουράτες.

 

Οι Έλληνες παπάδες;

 

 

Πιο μοντέρνοι!

Με τριμαρισμένο, αριστοτεχνικά ξυρισμένο μούσι καθώς και ζελεζαρισμένο μαλλί.

 

Πρόοδος.

 

 

Παρεμπιπτόντως, στη φωτό βλέπουμε επίσης και μια από τις πιο αστείες φιγούρες του Ολυμπιακού, τριχωτό, με γουρλωμένα μάτια, μουστάκες και ντυμένο στα ερυθρόλευκα.

 

Τον Θρυλέοντα (στο βάθος).

 

 

Τί;
Φρέντος // 09:39

Ο κόσμος στο Madison Square Garden παίρνει θέση για τα τεκταινόμενα στον Παναθηναϊκό

Θυμάστε πριν 3 μήνες που η στήλη είχε βρεθεί στη Νέα Υόρκη και έζησε μια περιπέτεια 5 χιλιάδων λέξεων στο Madison Square Garden;

[Περιπέτεια μέρος πρώτο, μέρος δεύτερο και μέρος τρίτο]

Θυμάστε.

Ωραία.

 

Πριν λίγες ημέρες βρέθηκαν εκεί και άξια τέκνα του φρενταναγνωστικού κοινού (με προεξάρχοντα τον ΑΡΦ Νίκο), τα οποία μάλιστα ετοίμασαν και προέβαλλαν το δικό τους μήνυμα!

 

Ας το δούμε την ώρα που ετοιμάζεται:

 

Ας το δούμε την ώρα που υψώνεται:

 

 

Ας το δούμε την ώρα που επιδεικνύεται με καμάρι:

(όχι για να δείτε ΠΟΣΟ ΚΑΤΩ είχα φτάσει εγώ. Δηλαδή, στο παρκέ, τόσο κάτω. Αλλά δείτε ΠΟΣΟ ΚΑΤΩ είναι)

 

Περιμένουμε να μας πουν στα σχόλια κι αν είδαν κάποιον γνωστό πχ τον Domiknicks Wilkins (inside joke μεγατόνων)
Φρέντος // 20:00

Η μέρα που είδα τους New York Knicks στο MSG (Τέλος Τριλογίας)

Nέα Υόρκη λοιπόν.

(ημέρα που είδα τους New York Knicks στο Madison Square Garden, μέρος ΙΙΙ – Τελικό. Προηγήθηκαν το πρώτο και το δεύτερο μέρος)

Previously on CSI NY Freddos: Δεν είχα διαπίστευση να μπω στο γήπεδο. Αλλά είχα. Μπήκα. Access all areas. Ρεσιτάλ γκάφας. Μπουφές δημοσιογράφων. DominiKnicks Wilkins. Τσόκαρο. Στατιστικά αγώνα. Ο πιο όμορφος κόσμος. Αποδυτήρια αθλητών. Πλαστικό μπουκάλι. Τζέρεμι Λιν. ΥΦΟΣ.

Είχαμε μείνει στο ότι η βραδιά είχε ολοκληρωθεί θριαμβευτικά. Έχοντας αποκαλύψει και ξεφτιλίσει (στο μυαλό μου) τον τύπο που το έπαιζε μούρη ενώ στην πραγματικότητα ήταν πιο (έστω, το ίδιο) ξέμπαρκος κι από εμένα.

Ας γυρίσουμε το χρόνο 4 ώρες πίσω. Ακολουθούν 3 περιστατικά που δεν ανέφερα.

 

1.
Έχω μόλις βγάλει φωτογραφία τον Dominique Wilkins (πραγματικά απορώ γιατί δεν έχει πιάσει το “DomiKnicks Wilkins”. Dominique στους Knicks = DomiKnicks. Γιατί δεν το λατρεύει ο κόσμος; Τεσπά) και προσπαθώ να βρω τρόπο για να έχω κι εγώ μια δικιά μου φωτογραφία κοντά στο γήπεδο.

Σημείωση: Όταν έχεις δημοσιογραφικό πάσο απαγορεύεται ρητά να ζητάς αυτόγραφα από τους αθλητές, να φωτογραφίζεσαι μαζί τους και γενικά να τους βγάζεις φωτογραφίες. Κοινώς, σου ζητούν -άκουσον άκουσον- να είσαι σοβαρός επαγγελματίας.

Προσπαθώ, λοιπόν, να ζητήσω από κάποιον να με φωτογραφήσει. Είμαι στις κάτω κάτω κερκίδες, πλησιάζω ένα σεκιουριτά και του πιάνω κουβέντα.

“Πώς τα βλέπετε φέτος;”

“Ποιά;”

“Ερμ, την ομάδα”

“Α. Ναι ΟΚ.”

“Αμ, αυτός ο Τζέρεμι Λιν;”

“Είναι κάτι” (σσ: μετάφραση του “he is something”)

Τον πολυλογά πέτυχα.

“Είμαι από την Ελλάδα. Ήρθα για τον αγώνα”

“Θα είναι ωραίος” (απάντηση λες και του είπα “ήρθα από το πιο πάνω τετράγωνο”)

Τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Έπρεπε να βάλω τα δυνατά μου. Θυμήθηκα ότι σ’ ένα από τα emails του ο Ndpapaioannou μου είχε αναφέρει πως το Madison Square Garden ανακαινίζεται τα τελευταία 2 χρόνια. Εγώ το είχα ξαναεπισκεφθεί πριν 3 χρόνια οπότε ΜΠΟΥΜ βρέθηκε το σημείο συζήτησης.

“Πολύ ωραίο γίνεται το Garden” (σσ: Εννοείται πως το είπα έτσι και με ΥΦΟΣ. Δίχως οπτική επαφή και σε φάση “ταυτόχρονα κοιτάω casual το κινητό μου γιατί είμαι ΤΟΣΟ άνετος με το ‘Garden’ που το λέω έτσι χαϊδευτικά ακόμα και όταν κοιτάω casual το κινητό μου”)

“Τί εννοείς;”

(μου τό ‘παιζε δύσκολος; ΤΩΡΑ θα του έδειχνα! Μισό λεπτό να φορέσω το ΣΟΥΠΕΡ ΥΦΟΣ)

(ΣΟΥΠΕΡ ΥΦΟΣ) “Η ανακαίνιση των 2 τελευταίων ετών το έχει κάνει πανέμορφο. Όταν είχα ξανάρθει πριν 3 χρόνια ήταν με διαφορά πιο παλαιομοδίτικο, πιο σκοτεινό, καταλαβαίνετε τι εννοώ. Ενώ τώρα είναι φωτεινό και μοντέρνο. Ένα πραγματικό κόσμημα” είπα και ταυτόχρονα έδειχνα προς τα ψηλά με στυλ “Μιχάλης Λιάπης εγκαινιάζει το τραμ και δείχνει με το χέρι στον ορίζοντα τις περιοχές που θα εξυπηρετεί”.

“Ναι, ε; Περίεργο” απαντάει “Περίεργο γιατί προς το παρόν έχουν εγκαινιαστεί μόνο οι εσωτερικοί χώροι και τ’ αποδυτήρια ενώ οι κερκίδες θα ξεκινήσουν σε 6 μήνες”

(άβολα)

(το στυλ μου ξαφνικά έγινε “Μιχάλης Λιάπης εγκαινιάζει το τραμ και δείχνει με το χέρι στον ορίζοντα τις περιοχές που θα εξυπηρετεί. Μόνο που δείχνει την αντίθετη πλευρά. Και φοράει ανάποδα το κράνος του μετρό. Ναι. Είναι στο τραμ και φοράει κράνος του μετρό. Και το έχουν δει όλοι αλλά ντρέπονται να του το πουν και ντρέπονται που είναι δίπλα του. Τόσο άβολα)

Έπρεπε να το τουμπάρω. Ο τύπος ερχόταν καταπάνω μου σαν εκτροχιασμένο ιαπωνικό  τρένο και είχα ελάχιστα δευτερόλεπτα να το σώσω. Έπρεπε να το σώσω. Ήθελε μια μαγεία, ήθελε την πιο εύστοχη κουνγκ-φου κίνηση γεμάτη ζίου-ζίτσου που να καταλήξει σε τζούντο λαβή.

“Ακριβώς αυτό, θα γίνει υπέροχο όταν ασχοληθούν και με τις κερκίδες. Εκεί ήθελα να καταλήξω. Τί θα λέγατε να με βγάλετε 1 φωτογραφία για να έχω να το θυμάμαι;”

Τάε Κβον Ντο, Μα Δα Φά Κα!

Δεν γυρνάς από αυτό…

“Με μεγάλη μου ευχαρίστηση. Θα σου βγάλω 3-4 για να έχεις να διαλέξεις”

Υποτάχθηκε.

 

 

2.

Είμαι στο διάδρομο έξω από τ’ αποδυτήρια των Knicks. Αν θυμάσαι (τόσες φορές το διάβασες, πρέπει να το θυμάσαι) μόλις έχουμε διανύσει μια δαιδαλώδη απόσταση για να φτάσουμε μέχρι εκεί. Είμαστε στριμωγμένοι στο διάδρομο 15+ δημοσιογράφοι συν 3 τηλεοπτικά συνεργεία.

Πραγματικά στριμωγμένοι όμως.

Τύπου “Δευτέρα 08:30 στο μετρό σε μέρα απεργίας όλων των υπόλοιπων ΜΜΜ ενώ ταυτόχρονα βρέχει” που αν θες να πας στο επόμενο τραγούδι ζητάς από τον δίπλα να πει στον πίσω να πατήσει το “forward” στο κινητό που έχεις στην κωλότσεπη κι εννοείται πως πατάει “back” οπότε ξανακούς αυτό που τόση ώρα προσπαθείς ν’ αποφύγεις.

Τόσο στριμωγμένοι.

Αναγνώστης είναι ξύπνιος στις 05:00 και με ρωτάει στο twitter πως ήταν ο αγώνας. Αρχίζω και του απαντάω και βλέπω πως είναι δίπλα μου η τύπισσα (με το τηλεοπτικό της συνεργείο) που έπαιρνε τις συνεντεύξεις των παικτών στον αγωνιστικό χώρο και γενικά έδειχνε (Ω, ΕΔΕΙΧΝΕ) η πιο εντεταλμένη και η πιο ψαγμένη του γηπέδου και του αθλήματος. Ήταν η πυργοδέσποινα του Madison Square Garden!

Εξακολουθώ να γράφω την απάντηση στο tweet και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως κοιτάει το κινητό μου.

Τρόμος.

Κοιτάει το κινητό μου – άρα θα δει ξένη γλώσσα – ίσως μάλιστα να καταλάβει πως είναι ελληνικά – άρα θα δει κάποιον να τουιτάρει στα αλαμπουρνέζικα και έχοντας ως φωτό προφίλ ένα κόκκινο ανθρωπάκι με κεραίες, ένα συμπαθέστατο και εύστροφο και δημιουργικό και αγαπησιάρικο και αισιόδοξο και δημοφιλές κόκκινο ανθρωπάκι με κεραίες το οποίο όμως δεν παύει να είναι ένα κόκκινο ανθρωπάκι με κεραίες που τουιτάρει ανάμεσα στους δημοσιογράφους λίγο πριν τ’ αποδυτήρια των παικτών – άρα θα αναρωτηθεί τι ακριβώς κάνω εκεί – άρα θα με ρωτήσει – άρα δεν θα μπορώ να πω κάτι πραγματικά πειστικό στην “πυργοδέσποινα του Madison Square Garden” – άρα θα με ξαναρωτήσει και αυτή τη φορά θα υψώσει τη βαθιά, αισθησιακή, τηλεοπτική φωνή της – άρα θα γυρίσουν να δουν τι συμβαίνει όλα τα υπόλοιπα αρσενικά – άρα θ’ ανάψει και το φως της κάμερας για να καταγράψει το τι συμβαίνει – άρα θα με ρωτήσει μια τρίτη και τελευταία φορά – άρα θα πρέπει να της πω ότι ο μόνος παίκτης που γνωρίζω από τους Knicks είναι ο DomiKnicks Wilkins και να ελπίσω να γελάσει – άρα δεν θα γελάσει (ΜΑ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΠΙΑΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ! O Dominique Wilkins στους New York Knicks, δηλαδή ο DomiKnicks Wilkins!!!) – άρα η κάμερα θα γράφει την ώρα που θα με πετάνε έξω από το γήπεδο – άρα η κάμερα θα γράφει την ώρα που θα μου πετάνε και το παλτό, αυτό που τόσο μαεστρικά είχα τοποθετήσει στη ντουλάπα των δημοσιογραφικών γραφείων, και μου σκεπάζει το κεφάλι ενώ κωλοκάθομαι στο πεζοδρόμιο έξω από το Madison Square Garden – άρα από το ίδιο βράδυ κιόλας θα με δείχνουν όλες οι εκπομπές στην ενότητα “χιουμοριστικά/παράξενα/καταστροφές” καθότι θ’ ανήκω και στις τρεις κατηγορίες – άρα η είδηση θα φτάσει μέχρι την Ελλάδα – άρα είναι πολύ πιθανό να την φιλοξενήσει μέχρι και η ελληνική έκδοση του ΝΒΑ – άρα…

ΩΠΑ! 

ΝΑ ‘ΤΟ!

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΝΒΑ!

Πρέπει εκείνη τη στιγμή, εκείνα τα μικρονανοδευτερόλεπτα να συνδεθώ με κάποιον τρόπο μαζί τους για να δείξω ότι είμαι ένας από εκείνους.

Επιστρέφω μανιασμένα στο timeline του twitter λογαριασμού μου. Μερικά άυπνα tweets, μερικά μεθυσμένα tweets και ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΩΡΑ δυο ολόφρεσκα tweets από το ΝΒΑ ΗELLAS.

Το πρώτο έγραφε κάτι στυλ “Οι Oklahoma Lakers κέρδισαν με μπάζερ μπίτερ τους Nail Clippers χάρη στο σουτ του Σεμπ ‘Κεραυνού’ Ντέιβις” ή τέλος πάντων με τέτοια σημασία το διάβασε το μυαλό μου. Το δεύτερο έγραφε κάτι αντίστοιχο.

Δεν είχε σημασία. Αυτό που είχε σημασία ήταν πως ήταν προσβάσιμο το twitter account τους (διότι -εννοείται- δεν θυμόμουν πως ακριβώς γράφεται. Πάτησα στο εικονίδιο. Άνοιξε στην οθόνη του κινητού ο δικός τους λογαριασμός. Έδειχνε σαν να είναι ο δικός μου. Πάτησα στα tweets τους. Έδειχναν σαν να είναι τα δικά μου. Έκανα με το δάχτυλο (πηγαίνοντας το από αριστερά προς δεξιά ανά γραμμή κειμένου) ότι τα διαβάζω προσεκτικά κι επιβεβαιώνω αυτά που έγραφαν.

Ολοκλήρωσα μ’ ένα εμφατικό “Fantastic”. 

Μη φανταστείτε κανά ξενέρωτο “φαντάστικ”. Σκεφτείτε ένα “Φαααααααάν τΑ … … …. … … στικ” που τέλειωνε με κούνημα του κεφαλιού προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Ωχ.
Κάνοντας αυτή την κίνηση, άθελα μου, μόλις είχα κάνει το χειρότερο δυνατό: Άμεση οπτική επαφή με την πυργοδέσποινα του Madison Square Garden. 

Άβολη σιωπή.

“Hey” είπε.

“Hey” καθρέφτισα, ενθυμούμενος ότι βοηθάει αν απαντάς επαναλαμβάνοντας αυτό που σου λένε.

“Where are you from? I saw you are tweeting on a foreign language… ” είπε.

(βαθιά ανάσα, ξεκινούσε η καταστροφή και η δημόσια ξεφτίλα)

“Greece” είπα.

“Cool” είπε.

(Cool? COOL? ΕΠΙ 2 ΛΕΠΤΑ ΚΑΝΩ ΤΟ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΛΙΚΙ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΓΙΑ Ν’ ΑΠΟΦΥΓΩ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙΞΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ “ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΑ/ΠΑΡΑΞΕΝΑ/ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ” ΚΙ ΕΣΥ ΑΠΑΝΤΑΣ ΑΠΛΑ “COOL”? ΦΤΑΙΩ ΤΩΡΑ ΕΓΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΜΑΝΟΥΡΑ; ΦΤΑΙΩ; ΘΑ ΚΑΝΩ! ΘΑ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ ΟΥΚ ΕΧΩ! ΛΟΙΠΟΝ, ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ, ΕΞΑΠΟΛΥΩ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟΥΣ ΛΕΚΤΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΠΥΡΑΥΛΟΥΣ)

“Yep” είπα.

Δεν προλάβαμε να πούμε κάτι άλλο. Είχε ανοίξει η πόρτα των αποδυτηρίων.

Την είχε γλυτώσει φθηνά.

Πολύ φθηνά.

 

 

3.

Την επόμενη μέρα, πέρασα πάλι έξω από το Madison Square Garden.

Και είδα αυτό:

 

Ναι. Ασιάτης με φανέλα “Lin” και η νύφη που μόλις τον παντρεύτηκε.

Έπος.

Μετά από 30′ πέρασα και πάλι απ’ έξω (θυμίζοντας το ανέκδοτο με τον κυνηγό και την αρκούδα) αλλά από το απέναντι πεζοδρόμιο.

Είδα αυτό:

Ναι. Την ταΐζει noodles με ξυλάκια. 

Έπος.

Γίνεται επικότερο;

Γίνεται.
Έγινε.
Είχε σηκωθεί ένας άστεγος και όπως ο Ασιάτης την τάιζε ο άστεγος τους φώναζε “Ναι, δώστης. Στο στόμα. Όλο. Όλο δικό σου, μωρό. Δώστης να καταλάβει φίλε”.
 

Νέα Υόρκη, Madison Square Garden (έστω και στο απέναντι πεζοδρόμιο)
Φρέντος // 16:30

Η πιο σωστή τοποθεσία για πρόταση γάμου (δεν είναι αυτή)

Χαίρετε και καλώς τα παιδιά.

(η επιστροφή)

Οι στιγμές ήταν όντως μεγάλες.

Οι μέρες ήταν όντως γεμάτες.

Οι νύχτες ήταν όντως μικρές.

 

Αλλά σαν το μερόνυχτο στο Madison Square Garden, τις ώρες πριν δω τους Knicks αλλά και από τη στιγμή που ξεκίνησε ο αγώνας, δύσκολα θα επαναληφθεί. Έγραψα το κάθε κείμενο σαν να μην υπήρχε αύριο, καταγράφοντας την κάθε λεπτομέρεια και έχοντας κατά νου ότι δεν πρόκειται να υπάρξει τρίτο άρθρο.

 

Δεν γίνεται.

Απλά, δεν γίνεται.

Για χάρη κάθε τριλογίας στην ιστορία των ταινιών και των βιβλίων και των παραγγελιών παγωτού (Αν παραγγέλνετε ολόκληρο τραπέζι μόνο ένα παγωτό, είναι η στιγμή να αποχωρήσετε. Επίσης, αφαιρέστε αυτή τη στήλη από τις αγαπημένες σας. Για εσάς μπορεί να είναι αγαπημένη, για εκείνη δεν είστε πια), για χάρη λοιπόν όλων αυτών η “Η μέρα που είδα τους Knicks” οφείλει να αποκτήσει και “Μέρος ΙΙΙ”.

Αυτή την Κυριακή, θα προσγειωθεί στις οθόνες σας.

(λαχάνιασμα – βαθιά ανάσα – λαχάνιασμα – βαθιά – ανάσα – ήρεμα – ήρεμα – ή – ρ – ε – μ – α – ηηηηηήρεμα. Μπράβο)

 

Επιπλέον: Το team του @Onemangr μου έκανε την παραχώρηση να φιλοξενήσει τα πιο πάνω άρθρα στον δικό του χώρο και δέχτηκα διότι τα κείμενα είναι πραγματικά μεγάλα και το συγκεκριμένο site φτιάχτηκε για να φιλοξενεί τέτοια και να κάνει την ανάγνωση τους πιο ευχάριστη. Η παραχώρηση δεν επήλθε δίχως ανταλλάγματα διότι με έβαλαν να ορκιστώ πάνω από τις φλόγες ενός διπλού cheeseburger ότι θα γράψω ένα κείμενο για τα 3-4 μέρη που προτείνω από τα 15-20 που είδα εκ των 10-15 χιλιάδων που έχει η Νέα Υόρκη.

Κι αυτό θα γίνει.

Κάτι άλλο τώρα που γυρνάει;

Μήπως τα καλύτερα μέρη για να ψωνίσεις;

Τα καλύτερα μέρη για να περπατήσεις;

Τα πιο ωραία πάρκα για να ξελαμπικάρεις;

Τις πιο σωστές τοποθεσίες για να κάνεις πρόταση γάμου;

Όχι;

Ευτυχώς – δεν έχω ιδέα.

 

Αν και για το τελευταίο, απέκτησα μια εικόνα για το που να ΜΗΝ κάνεις πρόταση γάμου.

(πηγή)

Η ιδανική τοποθεσία για να ΜΗΝ κάνεις πρόταση γάμου είναι εκείνη όπου… βρίσκεται ο κολλητός σου στο βάθος!

(ελπίζω να είναι κολλητός σ0υ)

(αν δεν είναι, άρπα το μονόπετρο και τρέχα)

Ας το απολαύσουμε σε μεγαλύτερη ανάλυση (και γιατί είναι αποδεδειγμένο ότι η στήλη έχει πρεσβύωπες αναγνώστες):

(ξανά πηγή – η ίδια είναι, αξίζει όμως)

Τώρα το πώς κατάφερε ο κολλητός τους στο βάθος να κρατάει 2 κολοκύθια ταυτόχρονα πίσω από την πλάτη του, δεν θα το καταλάβουμε ποτέ.

Μυστήριο…
Φρέντος // 08:40

Η μέρα που είδα τους New York Knicks (στο MSG)

Νέα Υόρκη λοιπόν.

(ημέρα τρίτη και μισή)

Είχαμε μείνει στο σημείο που ξεκινούσε ο αγώνας των Knicks με αντίπαλο τους Hawks, λίγο μετά την παρουσίαση προϊόντων & τεχνολογίας από τη ΝΙΚΕ.


Previously on CSI NY Freddos:
Δεν είχα διαπίστευση για να μπω στο γήπεδο. Τελικά είχα. Μπήκα. Με πρόσβαση παντού. Και γκάφες. Πολλές γκάφες. Κι ένα “τσόκαρο” (ευγενέστατη αλλά αυτό έμεινε). Και τον αγώνα να ξεκινάει.
Ξεκινάει ο αγώνας!

Τα facebook status πήρανε φωτιά, τα tweets μου τα διαβάζαν δυνατά. Ήταν 05:00 η ώρα το πρωί και προσπαθούσαν να μείνουν ξύπνιοι.

Το πρώτο 10λεπτο κύλησε ομαλά. Μόλις έληξε ήρθε ένας τύπος και μου έδωσε ένα χαρτί με τα στατιστικά του 1ου 10λέπτου. Δεν έχω ξαναδιαβάσει τόσα πολλά. Βασικά, δεν είχα ξαναδιαβάσει τέτοια στατιστικά. Να πω την αλήθεια, δεν είχα ξαναδιαβάσει. ΜΑ ΠΟΙΟΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ 1ου ΔΕΚΑΛΕΠΤΟΥ ΣΤΟ 11ο ΛΕΠΤΟ; Όπως και νά ‘χει, μου είχα υποσχεθεί ότι “δεν θα έσπαγα χαρακτήρα” και θα κράταγα “ΤΟ ΥΦΟΣ” καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς οπότε συνέχισα.

Κοίταξα με ύφος τα στατιστικά.

Το πήγα κι ένα βήμα πιο πέρα εστιάζοντας με το δάχτυλο σε ένα σημείο και χαμογελώντας ενώ κουνούσα το κεφάλι πάνω κάτω πάνω κάτω πάνω κάτω, περίπου σαν να είχα “διαβάσει” 8 κινήσεις μπροστά τον Κασπάροβ σε μια παρτίδα σκάκι που γινόταν μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες DEEP BLUE της IBM που είχαν μαζευτεί για να μας θαυμάσουν. Γιατί ο Κασπάροβ κι εγώ είμαστε ΤΟΣΟ γαμάτοι όταν παίζουμε σκάκι που οι Deep Blue έρχονται να μας δουν και μαζί φέρνουν συγγενείς, τον Deep Blue II, τον III και τον Light Blue που τα έχει φτιάξει με την Royal Blue και περιμένουν από μέσα σε μέρα τη γέννηση της κορούλας τους, της Pink Blue.

(Μη ξεχνάτε, όλα αυτά γίνονται ΜΕ ΥΦΟΣ. Γι’ αυτό και οι ναπολεόντειες ατάκες μεγαλείου)

Στρίβω το κεφάλι δεξιά και βλέπω έναν τύπο να κάνει το ίδιο. Κοίταζε τα στατιστικά ΜΕ ΥΦΟΣ και χαμογελούσε. Ανταλλάξαμε χαμόγελα.

Του λέω “Πώς πάει φίλε; Γιατί χαμογελάς;”

Μου απαντάει “I’m sorry, I didn’t understand a word you said. Can you repeat please?”

Του λέω “Hey man. How come you are smiling?”

Μου απαντάει “Oh, I just noticed something in the statistics report and I think it’s the reason the Knicks are ahead. Why are you smiling?”

ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΚΛΕΨΕΙ ΤΗΝ (ΜΟΥΦΑ) ΑΠΑΝΤΗΣΗ! ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΕΓΩ! Και τώρα με ρωτούσα γιατί χαμογελούσα. Και δεν ήξερα τι να πω, μόλις είχα χάσει την ατάκα μου.

(γρήγορα – σκέψου κάτι γρήγορα)

“Oh, I’m smiling because the paper is still warm from the printer!”

 

[…]

 

Όχι από τις ευφυέστερες απαντήσεις της ζωής μου, το δέχομαι. Αλλά αυτή είπα και έπρεπε να τη στηρίξω (μη ξεχνάτε: ΜΕ ΥΦΟΣ).

“What do you mean?” μου είπε απορημένος

ΜΕ ΥΦΟΣ θείου που εξηγεί τα μυστικά του σεξ στις 27άρες φίλες ανιψούλας του που παντρεύεται, του λέω: “I mean, the Knicks have turned the statistics into an art. And they realised that the speed of delivery is a crucial part of it. That’s why they are bringing the report in so quickly. It is obviously an essential part of their long-term strategy towards sports”

(μια παράγραφος που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα)

“Yeah, man… erm… Obviously” μου απάντησε και επέστρεψε να βλέπει τον αγώνα.

Το 2ο 10λεπτο κύλησε πιο ήσυχα. Οι Knicks σκόραραν, ο κόσμος χειροκροτούσε, ο Lin σκόραρε, ο κόσμος λιποθυμούσε.

Ακολουθούν μερικά tweets μου που έγραψα όσο έβλεπα τον αγώνα.

Το σημερινό soundtrack για το ζέσταμα των Knicks επέλεξε ο Carmelo Anthony (Lil’ Wayne, Meek Mill, Future TJ) #fb twitpic.com/8newnu

— Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Φαντάσου να ζητούσαν από Έλληνες παίκτες να επιλέξουν 3 τραγούδια για ζέσταμα. ΕΠΙΚΗ ΙΔΕΑ! Θα πουλούσαμε και πανέρια λουλούδια… #fb — Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Έξαλλες οι μάνες των φιλοξενούμενων Hawks. Το κοινό των γηπεδούχων φωνάζει “Defense” αντί να τις βρίζει πατόκορφα! #Tsk_tsk #knicks #fb

— Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσω το @NBAHELLAS για το media pass (special order) instagr.am/p/HVEJETDxo_/ — Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Έχετε τίποτα ερωτήσεις για όταν δω τον Jeremy Lin στα αποδυτήρια; Έχω ήδη βάλει ringtone το “Dust in the Lin” για να σπάσει ο πάγος. #fb

— Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Κατ’ αρχάς θα του πω να έρθει Ελλάδα για να βάλει ο @stefanos_Rose τίτλο “ΕΠΙΑΣΕ LIN-ΜΑΝΙ Ο ΠΑΙΧΤΑΡΑΣ”. Άλλη ερώτηση για Lin; #linsanity #fb — Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Παρών στο γήπεδο ο Ντέιβιντ Ντακόβνι. Και ο Γούντι Άλεν! Πιο Νέα Υόρκη μόνο αν κάθεται πίσω μου ο Ντόναλντ Τραμπ. ΓΙΑ ΜΙΣΟ ΛΕΠΤΟ #fb #knicks

— Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Οι Knicks καθάρισαν το ματς & το κοινό ασχολείται με τον επόμενο αντίπαλο, τους Heat. Την ατμόσφαιρα δονούν τα χυδαία “Miami sucks!” #fb — Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Έχοντας διαφορά +15 πόντων, οι Knicks επιτίθενται και από τα μεγάφωνα ακούγεται συρτάκι dance για 10″. Έχασαν την επίθεση. #true_story #fb

— Freddos (@Freddos) February 23, 2012

 

Ναι. Εκεί ήταν όλοι αυτοί. Συν τον ηθόποιο που έπαιζε τον ΕΠΙΚΟ ρόλο “Πατέρας Τζωρτζ Κονστάνζα” στο Seinfeld. Δεν το tweetαρα για να μη ζηλέψετε. Διότι το να είναι παρόντες οι 2 πρώτοι, παλεύεται. Το να είναι και ο “Πατέρας Τζωρτζ Κονστάνζα” είναι χτύπημα κάτω από τη μέση σε μια χώρα που υποφέρει το τελευταίο διάστημα και που οι πολίτες της αγκομαχούν στην καθημερινότητα τους. Ας μην προκαλούμε.

Ημίχρονο.

Σηκώνομαι από τα δημοσιογραφικά και πάω μέσα στους διαδρόμους περιμετρικά της αρένας όπου μπορείς να προμηθευτείς φαγώσιμα και σουβενίρ.

Παραγγέλνω ένα -επιεικώς μέτριο- hot dog, με στέλνουν στην άλλη άκρη να βάλω κέτσαπ/μουστάρδα και αρχίζω να βολτάρω. Περπατούσα μέχρι που έκανα ολόκληρο τον κύκλο και ξαναβρέθηκα στην αρχή.

Πώς το κατάλαβα;

Απλό.

Με ρώτησε ένας σεκιουριτάς αν έχω χαθεί κι αν θέλω βοήθεια.

(ΜΕ ΥΦΟΣ) “Για να είμαι ειλικρινής, γράφω ένα άρθρο που περιλαμβάνει το συναίσθημα του ημιχρόνου και τον ενθουσιασμό που φέρνει στα αθλήματα, οπότε κάνω κύκλους. Είναι απαραίτητο”

“Α, ναι. Ναι. Καταλαβαίνω. ΟΚ, αν χρειάζεστε κάτι μου λέτε”

Ευχαρίστησα τον σεκιουριτά.

Πήγα πίσω στη δημοσιογραφική αίθουσα (εκεί που είχα κρεμάσει το παλτό μου σε μια κρεμάστρα). Ήταν γεμάτη κόσμο που έγραφε. Έκανα ότι παίρνω κάτι από τη μέσα τσέπη προσπαθώντας να σκοράρω πόντους στυλ “Α-χα! Αυτός πήρε κάτι από τη μέσα τσέπη του παλτού του που είχε ήδη βάλει σε κρεμάστρα από πριν. Πρέπει να είναι πάλιουρας στο Madison Square Garden. Βασικά, πρέπει να είναι φοβερός. Άραγε τί να πήρε από τη μέσα τσέπη; Βάζω στοίχημα πως είναι κάτι καταπληκτικό. Αχ, μακάρι κάποια στιγμή να του μοιάσω”.

Με αγνόησαν.

Βγήκα έξω.

Ήμουν ένα επίπεδο πιο κάτω (στο 4ο). Κάτι έδειχνε διαφορετικό αλλά δεν μπορούσα να το προσδιορίσω. Άρχισα να περπατάω (ας μη ξεχνάμε: ΜΕ ΥΦΟΣ).

Στα 5 μέτρα με σταματάει (μπαίνοντας ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ μπροστά μου) ένας σεκιουριτάς.

“Συγγνώμη κύριε – τί κάνετε εδώ;”

“Μα… έχω δημοσιογραφικό πάσο!” λέω τρομοκρατημένος σαν  να είχε μόλις συντριβεί ο πλανήτης μου. Που κατά κάποιον τρόπο… είχε. Τα φώτα είχαν χαμηλώσει. Ο κόσμος είχε πάψει να χαμογελάει και στεκόταν ακίνητος. Στο βάθος ακουγόταν ένα σατανικό γέλιο και είμαι σίγουρος πως άκουγα καζάνια με καυτό λάδι να σιγοβράζει μέσα τους.

Κοιτάω το πάσο (αγωνία), κοιτάω πιο προσεκτικά (ΑΓΩΝΙΑ) και τελικά καταλαβαίνω ότι είχε γυρίσει το πίσω μπρος κι έτσι εδώ και 10′ πέρναγα από πόρτες δείχνοντας τους τους όρους χρήσης που είχε η διαπίστευση στο πίσω μέρος.

Το γύρισα από την κανονική πλευρά.

Τα φώτα άναψαν. Ο κόσμος χαμογέλασε και άρχισε να περπατάει ευτυχισμένος. Στο βάθος ακουγόταν μουσική από λούνα παρκ και μυρωδιά φρεσκοψημένου ποπ κορν σκόρπισε στον αέρα.

“Περάστε, παρακαλώ. Κι ευχαριστώ – καλή συνέχεια”

Ήμασταν ΟΚ, ο περίπατος συνεχιζόταν.

Και πάλι όμως. Κάτι έδειχνε διαφορετικό αλλά δεν μπορούσα να το προσδιορίσω.

Συνέχισα να περπατάω. Μαγαζί με νάτσος στα δεξιά μου. Δίπλα του μαγαζί με μπύρες. Δίπλα του μαγαζί με ποτά που δεν είναι μπύρες και έχουν αλκοόλ για ενήλικες. Δίπλα του μαγαζί με muffins.

Μετά διάδρομος. Συνέχισα να περπατάω.

Μαγαζί με παγωτά. Μαγαζί με γιαούρτια. Μαγαζί με γιαούρτια και παγωτά. Μαγαζί με γιαούρτια παγωτά. Μαγαζί με μπέργκερς. Μαγαζί με τεράστια hot-dog και κάθε είδους σως. Μαγαζί με σούσι! Μαγαζί με μεξικάνικο.

ΤΙ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ; ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝ;

Άρχισα να κοιτάω τον κόσμο γύρω μου. Γυναίκες φτιαγμένες από τα πιο άγρια “best of” της φαντασίας μου (μας). Άντρες φτιαγμένοι από τα πιο συμπαθητικά αλλά από απόσταση “βρε για δες” της φαντασίας μου (σας).

Όμορφοι άνθρωποι. Όχι, δεν καταλάβατε. Ό μ ο ρ φ ο ι  άνθρωποι. Πρόσωπα, δόντια, μάτια, στήθια, μπούτια, κωλομέρια, σακάκια, πουκάμισα, ταγέρ, στήθια, κοστούμια, παπούτσια, ζώνες, ρολόγια, στήθια, όλα εξωπραγματικής ομορφιάς. Χωρίς υπερβολή.

Και τότε κατάλαβα.

Ήμουν στο επίπεδο/διάζωμα των ανθρώπων που το μόνο “πάμπλουτοι” στο οποίο ακούνε είναι όταν έχει ένα “Ζ” μπροστά και λέγεται “Ζάπλουτοι”.

(ή Ζορό)

Εντάξει, υπερβάλω – δεν ήταν ΖΑΠΛΟΥΤΟΙ, ήταν επιεικώς ευκατάστατοι. Ήταν όμως οι πιο όμορφοι άνθρωποι που έχω δει ποτέ σε τόσα λίγα τετραγωνικά.

Ξεκίνησε το 2ο ημίχρονο (όπως λέμε και εμείς οι βαθιά μπασκετικοί από κούνια).

Ο (όμορφος) κόσμος που είχε ξεμείνει, ξεκίνησε να πηγαίνει προς τους διαδρόμους που οδηγούσαν στις θύρες τους. Οι σεκιούριτι τους σταμάτησαν. Παιζόταν ο αγώνας και απαγορεύεται να μπαίνεις την ώρα που παίζεται ο αγώνας dear sir and dear little laedy (με προφορά). Πρέπει να περιμένεις κάποιο time-out ή γενικότερα κάποια διακοπή ώστε όταν μπεις να μην ενοχλήσεις αυτούς που βλέπουν.

(Εμ. Αν αντιμετωπίζεις κάτι σαν υπερθέαμα, το κάνεις σε όλες του τις πτυχές και σύντομα γίνεται υπερθέαμα. Έτσι πάνε αυτά)

Ο αγώνας από εκεί και πέρα κύλησε ομαλά. Τελείωσε το 3ο δεκάλεπτο, μας έφεραν τα στατιστικά του σε ζεστή κόλλα χαρτί, κοιταχτήκαμε με νόημα με τον διπλανό (που ΗΜΟΥΝ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ότι δεν είχε ιδέα και απλά είχε προλάβει να πει πρώτος τη μούφα απάντηση που είχα ετοιμάσει κι εγώ) και συνεχίσαμε να παρακολουθούμε.

Ο αγώνας τελείωσε. Ο Τζέρεμι Λιν έμεινε στο κέντρο του γηπέδου με τον κόσμο να τον αποθεώνει, όλες τις οθόνες του γηπέδου να τον δείχνουν και τη δημοσιογράφο να του κάνει ζωντανά ερωτήσεις που είχε μείνει για ν’ ακούσει ολόκληρο το γήπεδο. Κατόπιν έσβησαν τα φώτα και είχε φτάσει η ώρα για ατόφια, παραδοσιακή δημοσιογραφική δουλειά σε αγώνα ΝΒΑ.

Που σημαίνει ότι δεν είχα ιδέα τι είχε μετά το πρόγραμμα.

Οπότε έκανα το γνωστό πια κόλπο: Ακολούθησα (ΜΕ ΥΦΟΣ) μια ομάδα 3 μεγάλων σε ηλικία δημοσιογράφων. Όχι κολλητά ώστε να με καταλάβουν, όχι από απόσταση ώστε να νομίσουν οι σεκιουριτάδες ότι δεν είμαστε μαζί.

Ξαναπήγαμε στην αίθουσα που βρίσκονταν οι υπολογιστές. Πήγα να ελέγξω το παλτό μου και έκανα ότι επέστρεψα κάτι στη μέσα τσέπη ενώ μέσα μου φανταζόμουν ότι όλοι όσοι με παρακολουθούσαν έλεγαν “Α-ΧΑ! Τελικά ΕΙΝΑΙ σπουδαίος. Είναι σαν το σπίτι του, πρέπει να είναι ο πιο σπουδαίος αναλυτής του ΝΒΑ από κάποιο εξωτικό μέρος. Χμμμ – θα τον βλέπω συνεχώς, έχω ΜΟΝΟ να μάθω από ανθρώπους σαν κι αυτόν”.

Και μάλιστα με έβλεπαν τόσο καλά σκυμμένοι στις οθόνες τους που άμα τους παρατηρούσε κάποιος τρίτος δεν θα καταλάβαινε τίποτα. Τι διακριτικοί άνθρωποι.

Ξάφνου σηκώθηκαν 5 απ’ αυτούς και κατευθύνθηκαν προς ΚΑΠΟΥ! Ακολούθησα (ΜΕ ΥΦΟΣ).

Κατέβηκαν έναν όροφο και έστριψαν δεξιά. Ήταν η αίθουσα της συνέντευξης Τύπου. Μετά από 5 λεπτά εμφανίστηκε ο προπονητής των New York Knicks.

Ξεκίνησαν οι ερωτήσεις. Άμεσες και τεκμηριωμένες με την προσδοκία απάντησης που θα προσφέρει ουσία. Δίχως χρόνο για χάσιμο, δίχως χαζογελάκια όταν λεγόταν κάτι που ικανοποιούσε το φίλαθλο κοινό (κυρίως επειδή οι παρευρισκόμενοι δεν ήταν φίλαθλο κοινό, ήταν δημοσιογράφοι) (ΟΚ, πλην ενός), με σεβασμό εκατέρωθεν.

Η 4η ερώτηση ήταν η εξής: “Κόουτς, με τον αγώνα να έχει κριθεί επαναφέρατε τον Λιν στο παιχνίδι και τον αφήσατε αρκετή ώρα μέσα, μπορείτε να μας εξηγήσετε τη λογική πίσω από αυτή την κίνηση;”

“Κοιτάξτε να δείτε” αρχίζει την απάντηση ο κόουτς “Γύρισα στον πάγκο και είδα τον Λιν και είπε ‘ΘΕΕ ΜΟΥ – Ο ΤΖΕΡΕΜΙ ΛΙΝ!’… ”

[εκκωφαντική απουσία ήχου στο ακροατήριο. Δεν μίλησε κανείς, δεν κινήθηκε κανείς)

“Χεχε, πλάκα κάνω. Έκρινα πως ήθελα τους πόντους του Τζέρεμι και έκρινα πως πρέπει να έχει περισσότερα λεπτά ενόψει του αγώνα με τους Χιτ”

(άφθονο γέλιο διότι τους είχε ψαρώσει όλους)

Τελειώνει η συνέντευξη Τύπου με μια ερώτηση της δημοσιογράφου που έκανε τις συνεντεύξεις από το παρκέ κατά τη διάρκεια των τάιμ-άουτ (στις διασημότητες που καθόντουσαν εκεί) και μετά τη λήξη (στον Τζέρεμι Λιν). Μετά ο κόουτς έφυγε και πίσω του ακολούθησε η (εξαιρετικά καλοβαλμένη και καλοντυμένη) δημοσιογράφος. Μετά τους ακολούθησε άλλος ένας. Κι άλλος ένας. Κι άλλος ένας.

Εννοείται πως είχα αποφασίσει να γίνω ο επόμενος “κι άλλος ένας’.

Προχώρησα (ΜΕ ΥΦΟΣ) κι αποφεύγοντας οπτική επαφή.

Με ακολούθησε μια ασιάτισσα (με ύφος κι εκείνη – το γνωστό πλέον “ΥΦΟΣ”).

Κατέβηκα κάτι σκαλιά και βρήκα όσους προπορεύονταν να προχωράνε. κατεβήκαμε κι άλλα σκαλιά. Στρίψαμε δεξιά σ’ έναν διάδρομο, πήγαμε ευθεία, μετά στρίψαμε πάλι δεξιά και μετά ΑΠΟΤΟΜΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ! Κατεβήκαμε μερικά ακόμα σκαλιά, συνεχίσαμε όλο ευθεία και στο τέλος του διαδρόμου κάναμε δεξιά. Μετά κάναμε ξανά αριστερά.

Λίγο πριν βεβαιωθώ ότι με είχαν καταλάβει και μου έκαναν πλάκα κάνοντας γύρω γύρω το Madison Square Garden, σταματήσαμε. Μαζευτήκαν και οι πίσω, κοντά στους 15 δημοσιογράφους, στριμωγμένοι και ακίνητοι σ’ ένα διάδρομο.

Είμασταν έξω από τα αποδυτήρια της ομάδας και περιμέναμε να μπούμε μέσα.

Μπήκαμε.

Όπως τα ξέρετε (τα ξέρετε; Τα ξέρετε!) από τις ταινίες. Ένας μικρός κυκλικός χώρος, με μέγεθος περίπου όσο η ρακέτα ενός γηπέδου μπάσκετ (ή η ρακέτα ενός γιγαντιαίου παίκτη τένις), γύρω γύρω ξύλινες ντουλάπες με τα ονόματα των παικτών, εκείνοι να ντύνονται έχοντας μόλις βγει από το ντους (φουί φουιιιιίου) και στο μέσο οι 15 δημοσιογράφοι.

Μίλησε ο Στούνταμάιρ, μίλησε ο Nτέιβις, μίλησε ο (εξαιρετικός σουτέρ) Στιβ Νόβακ. Απαγορευόταν να τραβήξουμε φωτογραφίες, βίντεο με το iphone αποφάσισα ότι δεν θα ρισκάρω οπότε δικαιολογούσα την ύπαρξη μου βάζοντας το iphone μπροστά στον παίχτη έχοντας ανοιγμένη την εφαρμογή “voice memmos” και κάνοντας “Χμμμμ χμ, χμ χμμμ” κάθε 10 δευτερόλεπτα. Πιο γελοίο θα γινόταν μόνο αν είχα ξεχάσει να πατήσω record, πράγμα που διακρίνεται εύκολα γιατί δεν αναβοσβήνει και δεν κουνιέται η βελόνα της έντασης του μικροφώνου.

Είχα ξεχάσει να πατήσω record.

OK;

Το είχα ξεχάσει.

Δεν γινόταν πιό γελοίο.

Ας επιστρέψουμε στα αποδυτήρια των παικτών. Ξαφνικά έγινε ησυχία, είχε μόλις τελειώσει το ντους του ο σταρ της ομάδας Καρμέλο Άντονι. Μαζεύτηκαν όλοι γύρω του, δίχως τον παραμικρό ήχο. Άρχισε ν’ απαντάει στις ερωτήσεις μιλώντας χαμηλόφωνα. Αυτή τη φορά φρόντισα και είχα πατήσει το κουμπί του “record” ενώ κράταγα το iphone αρκετά επιδεικτικά (ΚΑΙ ΜΕ ΥΦΟΣ) ώστε να το καταλάβουν όλοι. Ήμουν αποφασισμένος να μην το αφήσω να γίνει πιο γελοίο. Οι ερωτήσεις συνεχίζονταν, οι απαντήσεις χαμηλόφωνες και μες στα αποδυτήρια είχε μια τρομακτική ησυχία. Εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να κάνω ένα βήμα πίσω ώστε να δω που είναι ο Τζέρεμι Λιν.

Είμαστε στα αποδυτήρια, έχει σιωπή γιατί μιλάει ο Carmelo Anthony. Aς μαντέψουμε ποιός πάτησα το άδειο πλαστικό μπουκάλι στο πάτωμα #WIN #fb — Freddos (@Freddos) February 23, 2012

Κι όμως τα είχα καταφέρει.

Είχε γίνει πιο γελοίο.

Από  εκεί και πέρα η βραδιά κύλησε ομαλά και φυσιολογικά.

#LINsanity

 

Βγήκα έξω από το γήπεδο, μια ώρα μετά τη λήξη. Ήταν μια απίστευτη βραδιά. Στο πεζοδρόμιο ένα τηλεοπτικό συνεργείο τριών ατόμων (ένας κρατούσε το μικρόφωνο, ένας την κάμερα κι ένας το καλώδιο της κάμερας) έπαιρνε σνεντεύξεις από περαστικούς για τον ασιάτη κύριο που βλέπετε στην πιο πάνω φωτογραφία.

Κοίταξα πιο προσεκτικά.

Κάτι μου έεδειχνε γνώριμο.

Ο τύπος…

Αυτός που κρατούσε το καλώδιο της κάμερας…

Ήταν…

Ήταν ο…

ΗΤΑΝ Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΘΟΤΑΝ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΞΕΦΟΥΡΝΙΣΕΙ ΤΗΝ ΠΑΠΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ! Την ίδια που είχα προετοιμάσει για να πω εγώ αλλά που με είχε προλάβει!

Συγκέντρωσα όλο ΤΟ ΥΦΟΣ που μου είχε απομείνει και τον πλησίασα από το πλάι. Άρχισα να τον κοιτάζω επίμονα περιμένοντας να με αντιληφθεί και να γυρίσει το κεφάλι να με κοιτάξει.

Με αντιλήφθηκε και γύρισε το κεφάλι να με κοιτάξει.

Τέντωσα το δεξί μου χέρι, άπλωσα τον δείκτη, τον κούνησα απειλητικά προς εκείνον και ούρλιαξα:

“Αααααααααα αααααα αααααα ΧΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!”

Θρίαμβος.
Φρέντος // 19:00 (NY time)

Ημέρα Knicks στο Madison Square Garden

Νέα Υόρκη λοιπόν.

(ημέρα τρίτη)

Είχαμε μείνει στο ότι η παρουσίαση προϊόντων & τεχνολογίας από τη ΝΙΚΕ, είχε ολοκληρωθεί. Η ώρα ήταν 16:00 και είχαμε 3 ώρες μέχρι να φύγουμε για το αποχαιρετιστήριο δείπνο που θα μας παρέθεταν.

Είχα προσπαθήσει να βρω εισιτήριο για το Madison Square Garden (έπαιζαν NY Knicks vs Atlanta Hawks. Και o Jeremy Lin με τη LINsanity του. Συν ότι ο @stefanos_rose μου είχε πει πως αν πήγαινα πριν από εκείνον δεν θα μπορούσε να το ξεπεράσει ποτέ. Φυσικά το τελευταίο ήταν το πιο σημαντικό απ’ όλα) αλλά απέτυχα. Βασικά είχαν μείνει μόνο αυτά των $2699 και είπα να μη τα στερήσω από κάποιον άλλο μωρέ. Καταλαβαίνετε.

Στις 16:30 έρχεται μήνυμα από τα τζιμάνια (ναι – χρησιμοποιείται ακόμα αυτή η λέξη. Προτιμούσατε αλάνια δηλαδή; Μήπως μαγκίτες; Μήπως τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα; Μήπως του ΝΒΑ τα παιδιά;) του @NBAHELLAS και τον @Ndpapaioannou.

“Κάναμε αίτηση για δημοσιογραφικό πάσο. Δεν μας έχουν απαντήσει ακόμα. Σε παρακαλώ, εμπιστεύσου με, και πήγαινε στο media entrance, ζήτα διαπίστευση με τ’ όνομα σου. Δεν με έχουν κρεμάσει ποτέ – ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ”

Εννοείται πως αρνήθηκα και βρήκα 100 δικαιολογίες να μην πάω. Ακολουθούν μερικές από αυτές (σε παρένθεση οι απαντήσεις του):

“Μα, είμαι μακριά!” (“πάρε ταξί”)
“Μα, μόλις παρήγγειλα μια μπύρα” (“πιες τη γρήγορα”)
“Μα, αρχίζει σε 1μιση ώρα” (“Μπορείς μέχρι και το ημίχρονο”)
“Μα, δεν έχω διαβατήριο μαζί” (“αρκεί και ταυτότητα με latinikous χαρακτήρες”)
“Μα, με έχουν καλέσει στο δείπνο” (“New Yorks Knicks @ Madison Square Garden”)
“Μα… ” (“ΠΗΓΑΙΝΕ!”)

Ε, το αποφάσισα.

Είπα, όμως, πρώτα στον εαυτό μου “Αφού θα τη φας την κρυάδα, απόλαυσε τη, κάντο σωστά”. Κι έτσι πήρα ταξί, έφτασα στο MS Garden και περπατούσα με αποφασιστικό βήμα προς την είσοδο για τα Media. “Όλα είναι θέμα ύφους & συμπεριφοράς”, μου έλεγα. Περπατούσα με σταθερά βήματα και έφτασα. Ήταν ένας σταθμός μετρό (είχα κάνει λάθος, έστριψα νωρίτερα).

Πάμε πάλι πίσω.

Έξω στο δρόμο και προς την πλευρά της εισόδου για τα Media. Το ύφος και το περπάτημα ήταν τόσο αποφασιστικό που μια αμερικανίδα μαμά με τον πιτσιρικά γιό της ο οποίος φορούσε και μπλουζάκι LINSANITY με ρώτησε αν ξέρω που είναι η είσοδος του Madison Square Garden.

Εννοείται πως ήξερα. “GO STRAIGHT AHEAD, TAKE A DEEP RIGHT ON THE FIFTY SEVENTH AND NINTH AVENUE AND YOU ‘LL SEE A LONG QUEUE ON YOUR RIGHT” ούρλιαξα και έφυγα γυρνώντας την πλάτη έξαλλος.

(εννοείται πως αυτή η διεύθυνση δεν υπάρχει. Αλλά το “να ουρλιάξω μια διεύθυνση σε δρόμο της Νέας Υόρκης” μόλις σβήστηκε από τη λίστα των στόχων μου)

Έφτασα στο Media entrance. Κάθισα υπομονετικά 10′ σε μια ουρά. Και μετά άλλα 5′. Και όλη αυτή την ώρα να έχω και ύφος. Τελικά ήταν η ουρά για τους νικητές ενός διαγωνισμού (καλά ξεκινήσαμε). Πήγα δίπλα που δεν είχε ουρά.

“Χαίρετε, είμαι από το NBA EUROPE (σσ: πίστεψα θα ήταν πιο ψαρωτικά. Αν έλεγα NBA HELLAS μπορεί να με έβαζαν να  δώσω το μέλλον μου για ενέχυρο) και έχετε μια διαπίστευση στο όνομα μου για σήμερα”

“Excuse me?”

“Hello, I’m from NBA EUROPE, you should have a media accreditation under my name, for today”

“Yes, this way please”

Όντως είχαν! (απίστευτο. Είχαν λάβει την αίτηση, είχαν εξασφαλίσει θέση και δεν μας είχαν ειδοποιήσει. ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ;)

Μπαίνουμε στο ασανσέρ (φυσικά) που μας βγάζει στο 5ο επίπεδο, εκεί που είναι τα δημοσιογραφικά. Ήταν άλλοι 3 μαζί μου οπότε ακολουθούσα αυτούς. Μπαίνουμε μέσα και βλέπω τον πιο παλιό να κρεμάει το παλτό του σε κάτι κρεμάστρες. Το έκανα κι εγώ ώστε να κερδίσω κάποιους πόντους στυλ “α-χα! Αυτός κρεμάει το παλτό του στις κρεμάστρες! Άρα είναι πάλιουρας… Άρα είναι δικός μας… Ας τον αφήσουμε ήσυχο”.

Κατόπιν κατέβηκαν όλοι κάτι σκαλάκια και πήγαν στο κυλικείο για τα Media. Καλομαθημένος από τη ΝΙΚΕ σκέφτηκα “ΤΕΛΕΙΑ! Μπουφές, ποτά και φύγαμε για το ματσάκι!”

Άκυρο.

Με σταμάτησε ένας και μου είπε πως πρέπει να δώσω $8 για ότι πάρω. “Εντάξει” σκέφτηκα “θα του δώσω $10 για να τον καλοπιάσω”. Ανοίγω το πορτοφόλι και του πετάω $10 στο τραπέζι.

“Sir, this is a $100 bill”

“I’m sorry, I am Greek” μου ήρθε να του πω αλλά κρατήθηκα γιατί μάλλον δεν θα έπιανε το βαθύ χιούμορ της -μέχρι πρότινος- large σχέσης μας με τα λεφτά.

Το άρπαξα λες και θα το έπαιρνε ο άνεμος, έβαλα ένα $10 στο τραπέζι και προχώρησα να σερβιριστώ.

Με σταμάτησαν. Δεν με άφηναν να σερβιριστώ, έπρεπε να πω τι θέλω. ΜΑ ΤΙ ΣΟΪ ΜΠΟΥΦΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΥΤΟΣΕΡΒΙΡΕΣΑΙ;

Δείχνω 2 μπούρδες που είχαν, μου τις πετάνε σ’ ένα πιάτο και φεύγω. Μετά βλέπω ότι δεν είχαν χαρτοπετσέτα οπότε πήρα μια από τον πάγκο των φαγητών. Την αρπάζω, γυρνάω την πλάτη και πάω να κάτσω αλλά τότε νιώθω κάτι χέρια να με πιάνουν από τη μέση και τα πλευρά.

Σκέφτηκα “Απίστευτο – κοίτα να δεις που βρέθηκε γνωστός στο MADISON SQUARE GARDEN στα δημοσιογραφικά. Κοίτα να δεις ρε φίλε η Ελλάδα. Παντού βρίσκεις έναν Έλληνα τελικά”.

Τελικά ήταν μια ζουμπουρλή μαυρούλα που με άρπαξε για να μου πει ότι δεν θέλει να παίρνω χαρτοπετσέτες από τον μπουφέ της (της; ΤΗΣ;!) και να πάω στον απέναντι πάγκο άλλη φορά.

“Of course, Next time, I will do”

(Χαρ χαρ χαρ χαρ)

Τουλάχιστον να πάω να βάλω λίγο καφέ. Πάω προς τις καφετιέρες και τελευταία στιγμή πετάγεται μπροστά μου ο ορισμός του τσόκαρου.

(Προειδοποίηση: Ακολουθεί διπλή σωβινιστική παράγραφος γεμάτη χαρακτηρισμούς & υποθέσεις)

Γύρω στο 1.75, με 12ποντη (δεν ξέρω τα μεγέθη αλλά ήταν μεγάλη) μαύρη γόβα, γυμνό πόδι, φούστα από δέρμα που το πολύ να έφτανε για να καλύψει περικάρπιο ενός Hell’s Angel, σκίσιμο στο πλάι (φυσικά), πολύχρωμο πουκάμισο με κοντά μανίκια και ένα ντεκολτέ που αν ήταν παίκτης και είχε βάλει 40 πόντους παίζοντας σε ελληνική ομάδα οι αθλητικές εφημερίδες θα τον αποκαλούσαν “ΝΤΕΚΟΛΤΑΡΟΣ! Έκλεψε την παράσταση ο θηριώδης παιχταράς”. Μαλλί μαύρο κορακί μέχρι τον ώμο και βάψιμο “απαλό” στυλ “σκόνταψα και έπεσα μέσα στη βαλίτσα με το make up”.

Η τύπισσα (το τσόκαρο) λοιπόν, πετάχτηκε μπροστά μου στην ουρά (ή εγώ σάστισα και βρήκε ευκαιρία), έβαλε καφέ, έβαλα καφέ, έβαλε γάλα, πήγα να βάλω γάλα αλλά είχε τελειώσει οπότε εκείνη γύρισε, έβαλε το χέρι στον ώμο μου και απολογήθηκε γελώντας σαν να είχα πει το πιο αστείο πράγμα στον πλανήτη της.

Το οποίο, αν με ρωτήσετε, είχα πει. Γιατί μερικές φορές δεν έχει σημασία αν λες “It’s okay” αλλά το πως το λες.

“It’s okay” (είπα και χώρισαν οι δρόμοι μας έχοντας σκάσει στα γέλια εκείνη ενώ εγώ έψαχνα γάλα. Τι γέλιο ρε παιδί μου αυτό το τσόκαρο)

Μέτριος ο καφές, βλακεία το φαγητό, δυο μπουκιές κι έφυγα να δω το γήπεδο.

Ήμουν περίπου στο μέσο ύψος του γηπέδου. Λέω “ας πάω λίγο πιο κάτω, να δω αν με αφήνουν” (θυμηθείτε: ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΥΦΟΣ) κι όντως με άφησαν. Λέω “ας κατέβω και μέχρι τα  VIP, να δω αν με αφήνουν” κι όντως δεν είπε κανείς κάτι. Είχε φτάσει η κρίσιμη στιγμή. “Να πατήσει κανείς παρκέ στο Madison Square Garden ή να μην πατήσει;”.

Να πατήσει.

Συνέχισα (θυμηθείτε: ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΥΦΟΣ) και δεν μου μίλησε κανείς! Πατούσα το παρκέ και κοίταζα προσεκτικά κάτι παίκτες των New York Knicks που σούταραν. Μια καλοντυμένη κυρία δίπλα μου μου λέει “Sir, are you one of the competition winners too?” (ΜΑ ΓΙΑ ΝΙΚΗΤΗΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΕΔΕΙΧΝΑ; ΑΦΟΥ ΛΕΜΕ – ΜΕ ΥΦΟΣ!). Εννοείται πως δεν ήταν παίκτες των New York Knicks αυτοί, τόση ώρα κοιτούσα (ΜΕ ΥΦΟΣ!) να σουτάρουν κάτι νικητές διαγωνισμού.

Συνεχίζω τη βόλτα στο παρκέ και… α… ε… ο Dominique Wilkins.

Φωτογραφία:

Κι άλλη:

Ο Dominique Wilkins λέμε:

Δεν κατάφερα να πλησιάσω για να του μιλήσω, ίσως επειδή μιλούσε live στην τηλεόραση εκείνη τη στιγμή (μια υπόθεση κάνω).

Η ώρα ήταν 19:15, ο κόσμος μαζευόταν και είχε φτάσει η ώρα να κάτσω στα δημοσιογραφικά (ψηλά επάνω) για να ξεκινήσει ο αγώνας (ή τουλάχιστον έτσι ήθελε το ύφος μου να πιστεύω, αν δεν πήγαινα να κάτσω ΕΓΩ στα δημοσιογραφικά δεν θα ξεκινούσε ο αγώνας).

“Κυρίες και κύριοι, παρακαλώ σηκωθείτε για τον εθνικό μας ύμνο”

Σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι.

“Σήμερα, τον εθνικό μας ύμνο θα πει η Correy Something” (το something το έβαλα εγώ γιατί δεν άκουσα)

Χειροκρότημα & αποθέωση.

Βγαίνει η Correy Something για τον εθνικό ύμνο και έχει όντως φωνάρα.

Η κάμερα του γηπέδου ζουμάρει πάνω της.

Ήταν το τσόκαρο.

(To be continued… )
Freddos // 09:45 NY time

Επιστροφή στη ΝΥ (και όχι, δεν είναι Νέα Υωνία)

Τελευταία φορά που η στήλη είχε βρεθεί στη Νέα Υόρκη, τα πράγματα ήταν ως εξής:

Ο δυτικός πολιτισμός (και η μετρόπολη αυτού, η Νέα Υόρκη) περνούσαν από βαθιά κρίση. Οι Έλληνες “την είχαν ήδη ξεπεράσει χάρη στις κινήσεις του κυβερνητικού επιτελείου και τη μέριμνα των Ελλήνων πολιτών”. Όπου πήγαμε, το “casual talk” ξεκινούσε από την οικονομική κρίση που ένιωθαν παντού οι Αμερικάνοι. Εν αντιθέσει, οι Έλληνες πηγαίναμε ως μαχαραγιάδες και (επιτέλους!) μια φορά βρισκόμασταν από πάνω.

 

[4 χρόνια αργότερα]

 

Η στήλη επιστρέφει στη Νέα Υόρκη.

Κι αυτοί τη φορά είμαστε ψυλλιασμένοι. Μας μετέδωσαν την οικονομική κρίση; ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΗ ΜΕΤΑΔΩΣΟΥΜΕ ΠΙΣΩ. Μια και καλή!

Το ταξίδι έρχεται ύστερα από πρόσκληση της ΝΙΚΕ HELLAS για να παρευρεθεί η στήλη, και μέσω αυτής κι εσείς οι 4 πιστοί αναγνώστες της, στο global launch event ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου.

Εννοείται πως μόλις μας είπανε “Global Lunch στη Νέα Υόρκη!” δεχτήκαμε αμέσως. Δεν είναι και λίγο να σε προσκαλεί η ΝΙΚΕ για παγκόσμιο τσιμπούσι. Αφού βγήκαν τα ξενοδοχεία κι αφού κλείστηκαν τα εισιτήρια, μόνο τότε διαπιστώσαμε ότι για την ακρίβεια ήταν “Global Launch” και όχι “Lunch”. Με τί μούτρα ν’ αρνηθείς. Τι να κάνεις. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Οπότε δεχτήκαμε.

Το event θα διαρκέσει 3 ημέρες (μαζί με το ταξίδι). Τις υπόλοιπες 3 μέρες θα ζήσουμε το “Freddos in New York part II: All by himself” (έχει να πέσει μάσα κλάμα γέλιο).

Ελπίζουμε τώρα να καταλαβαίνετε την ανησυχία μας γι’ αυτό, αυτό, αυτό, αυτό κι αυτό.
Φρέντος // 12:00

Βλέπεις Νίκας; (Fotofreddos)

Η απόλυτη ολοκλήρωση του ταξιδιού στη Νέα Υόρκη (πώς; ναι! Καλά, πού ζείτε; Ρίξτε μια ματιά στην προηγούμενη εβδομάδα) γίνεται μοναχά όταν έρθει Σάββατο.

Για έναν και απλούστατο λόγο.

Διότι (ας βγουν οι τσιρλίντερς των Νικς περικαλούμε πολύ) Σάββατο =

Fo

To

Fred

Dos!

1. Σε νεοϋορκέζικο μίνι-μάρκετ

Fotofreddos

(Προσέξτε επίσης ότι πρόκειται για την κλασσική γεύση. Κάτω δεξιά)

2. Σε γιαπωνέζικο εστιατόριο

Fotofreddos

(Επιβεβαιώθηκε)

3. Στο Μανχάταν

Fotofreddos

(Δεν επιβεβαιώθηκε. Μας ζήτησαν $3.75. Όταν τους εξηγήσαμε τι σημαίνει το “Jamba” αρκέστηκαν να μας δείξουν ένα σνακ “Pucci” και να μας ρωτήσουν μήπως προτιμάμε αυτό. Αρνηθήκαμε ευγενικά και αφήσαμε $5.00 στο ταμείο)

4. Στους δρόμους γενικότερα

Fotofreddos

(Το είχαμε βάλει και παλαιότερα αλλά οι δρόμοι είχαν γεμίσει, οπότε το ξαναβάζουμε)

5. Στo άκρο της 5th Avenue

Fotofreddos

(Το όνομα προφανώς βγαίνει για τις τιμές και όποιον ψωνίζει από εκεί)

6. Στη 6th Avenue λίγο πριν το Rockfeller Something (έχει πολλά – μας μπερδεύει)

Fotofreddos

(Το τέλειο σλόγκαν: Βλέπεις Νίκας; Είναι New York!)

7. Στο δρόμο προς New Jersey

Fotofreddos

(Ας ελπίσουμε να μην οφειλόταν στο νο6)

Οι φωτό ήταν 7 αντί για 5 επειδή, λόγω Αμέρικα, παραγγείλατε Extra-Super-Large-Foto-Freddos-Meal…
Φρέντος // 11:54

Νew York (photo gallery)

Ωραία τα λόγια αλλά από φωτογραφίες της Νέας Υόρκης, υστερήσαμε. Ας όψονται οι διαγαλαξιακές ογκοχρεώσεις και τα hot dog pretzels. Το πρώτο διότι είναι ο πραγματικός λόγος και το δεύτερο διότι απλά ψάχναμε αφορμή να τα αναφέρουμε.

Χαλάλι, τις προσφέρουμε σήμερα, σε σούπερ σικ (sic) μορφή.

Για τις φωτογραφίες που ακολουθούν επενδύθηκαν (ο αισιόδοξος τρόπος να πεις: Ξοδεύτηκαν) άφθονες εκατοντάδες ευρώ, πολλές ώρες περπατήματος, μαζικά ψώνια, γαστριμαργική απειθαρχία και η σημερινή μέρα.

(Kοινώς, φροντίστε να σας αρέσει)




Έχουμε άλλες λίγες - χιουμοριστικές. Τις φυλάμε για το Σάββατο.

Γιατί ξέρουμε όλοι με τι ισούται το Σάββατο...
Φρέντος // 20:50

Βλήμα σε καταπέλτη (Φρέντος Κυριακής)

Καλώς σας βρήκαμε στο Φρέντο της Κυριακής.

Καλώς μας βρήκατε στα πάτρια εδάφη.

Το ταξίδι ξεκίνησε με τρεις από τους καλύτερους οιωνούς.

Πρώτον, με αυτό εδώ το πρωινό πριν την αναχώρηση για το αεροδρόμιο.

Δεύτερον, με τον πορτιέρη του ξενοδοχείου να σε ρωτάει μήπως πας στο αεροδρόμιο (όχι, βγάζω τις 5 αποσκευές περίπατο) και όταν του απαντάς θετικά να σ’ ενημερώνει ότι υπάρχει ένας οδηγός λιμουζίνας που είναι έτοιμος ν’ αναχωρήσει για το αεροδρόμιο ώστε να παραλάβει έναν σούπερ-VIP πελάτη του ξενοδοχείου κι επειδή θα πάει “άδειος” μήπως η παρέα θα ήθελε να πάει στο αεροδρόμιο με λιμουζίνα αντί για ταξί. Το ταξί κάνει $45, τη λιμουζίνα μας την αφήνουν για $65 και χωράει περισσότερους. Δύσκολη επιλογή. Μούμπλε μούμπλε μούμπλε. Την πόρτα νο 2, παρακαλούμε. Ναι, αυτή την πόρτα με το φιμέ τζάμι, που οδηγεί στο τεράστιο δερμάτινο σαλόνι με την τηλεόραση, το μίνι-μπαρ, την ηλιοροφή και το ηχοσύστημα, όλα πάνω σε τέσσερις τροχούς.

Τρίτον, με τις Ολυμπιακές Αερογραμμές να κρατούν (αυτή τουλάχιστον) τη σημαία ψηλά και να μην εφαρμόζουν αυτό το ενοχλητικό συνήθειο που σε κάνει να νιώθεις όπως ποδοσφαιριστής την πρώτη μέρα της καλοκαιρινής προετοιμασίας., αυτό το ψυχοφθόρο συνήθειο του ζυγίσματος των αποσκευών.

Πήγαινε καλά, δεν μπορείτε να πείτε.

Μέχρι που μπήκαμε στο αεροπλάνο.

Ας πούμε ότι, καλή τη πίστη, συγχωρούμε πως η ΟΑ είχε γράψει λάθος θύρα επιβίβασης (έγινε κι αυτό!) στα εισιτήρια.

Ας πούμε, επίσης καλή τη πίστη,πως και η μια ώρα παραμονής μέσα στο αεροπλάνο οφειλόταν στην κίνηση του αεροδρομίου.

Ας πούμε, επίσης καλή τη πίστη μου μέσα, πως και για την πρώτη μιάμιση ώρα ταξιδιού οι ταινίες δεν είχαν ήχο διότι “μάλλον έχει χαλάσει, τι να σας πω” και τελικά έφτιαξαν με το πάτημα ενός κουμπιού.

Ας τα πούμε όλα αυτά.

Επίσης, να δεχτούμε ότι ο νο1 σωματώδης (βλέπε και: εύσωμος) του αεροπλάνου καθόταν ακριβώς μπροστά μας.

Να δεχτούμε και ότι είχε πάει την καρέκλα του τόσο πίσω που έβλεπες την αντανάκλαση σου στην καλογυαλισμένη καράφλα του.

Να δεχτούμε και ότι όταν άναβε το φως της θέσης του, όλη η δεσμίδα του φωτός έπεφτε στα μάτια του από πίσω επιβάτη (μαντέψτε ποιός ήταν. Όχι μαντέψτε) σαν ανακριτικός προβολέας ή σαν αυτή την ακτίνα φωτός με την οποία καλούν τον Μπάτμαν.

Ας τα δεχτούμε όλα αυτά.

Τέλος, να πούμε “ας πάει και το παλιάμπελο” που η νο1 σωματώδης (βλέπε και: εύσωμη) του αεροπλάνου καθόταν ακριβώς πίσω μας.

Να πούμε “ας πάει και το παλιάμπελο” που απελευθέρωσε τα ποδαράκια της (και ότι αυτά συνεπάγονταν καθότι φορούσε αυτές τις μπότες με τη γούνα από μέσα) πριν καλά καλά απογειωθούμε.

Να πούμε “ας πάει και το παλιάμπελο” που τα γονατάκια της τα κάρφωνε ακριβώς στο σημείο που οι γκέισες πιέζουν τη μέση σου με τους αγκώνες τους για να σε απελευθερώσουν από το άγχος αλλά για κάποιο λόγο τα γόνατα φέρνουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Ας πούμε “ας πάει και το παλιάμπελο” για όλα αυτά.

Όλα αυτά αντέχονται.

Κάθεσαι ακίνητος και περιμένεις να περάσουν.

Αντέχονται.

Κάνεις υπομονή, συγκεντρώνεσαι σε άλλα πράγματα και τα ξεπερνάς.

Περνάνε.

Ξέρετε όμως τι δεν αντέχεται;

(Αναγνώστης: Όχι, κάνουμε τόση ώρα scroll down απλά επειδή φάγαμε πολύ το μεσημέρι και θέλαμε λίγο γυμναστική)

Ξέρετε ποιά ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι (μεγέθους pint) της υπομονής;

Όταν σηκωνόταν η κυρία (βλέπε: εύσωμη αεροπλάνου).

Κατ’ αρχάς, για να σηκωθεί αρπαζόταν από την πλάτη της μπροστά θέσης, ακριβώς εκεί που είχε το κεφάλι του μαντέψτε ποιός, όχι μαντέψτε ποιός. Στηριζόταν και το βούλιαζε τόσο προς τα πίσω και προς τη μεριά της που αν έφτανες από μόνος σου τόσο κοντά στο ντεκολτέ της θα σε πλάκωνε στις φάπες (ή στις δαγκωνιές, ανάλογα την ώρα της μέρας).

Εννοείται πως δεν τα κατάφερνε με την πρώτη.

Συνήθως το πετύχαινε με την τρίτη.

Και πάλι, παλευόταν.

Εκείνο όμως που σε αποτελείωνε ήταν ότι μόλις κατόρθωνε να σηκωθεί…

Άφηνε απότομα τη θέση που στηριζόταν (μαντέψτε ποιανού, όχι μαντέψτε ποιανού),  αυτή εκσφενδονιζόταν προς τη θέση του ακόμα πιο μπροστά (βλέπε: εύσωμος αεροπλάνου) κι έτσι το κεφάλι σου φλέρταρε για χιλιοστά με ένα ηχηρό “Χριστός Ανέστη” τσούγκρισμα μ’ εκείνο του μπροστά. Κατόπιν πήγαινε πίσω. Κατόπιν ξανά μπροστά. Κατόπιν ξανά πίσω. Κάπου εκεί είχες απορροφήσει πλήρως το γκελ.

Αυτό το συναίσθημα του να νιώθεις το βλήμα σε καταπέλτη, δεν παλεύεται.

Ιδίως όταν το κάνει η Σκύλλα (no offense) για να σε ρίξει στη Χάρυβδη.

Καλώς σε βρήκαμε Ελλάδα
Φρέντος // 18:58